Category Archives: dramidopanishath

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம் 28

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம்

<< பகுதி 27

சந்தமிகு தமிழ் மறையோன், வேதாந்த குரு

(த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ  ஸர்வஸ்வம் , இறுதிப் பகுதி)

ஸம்ஸ்க்ருத வேதங்களைப் பயில அருளிச்செயலை அறிந்துகொள்வது அத்தியாவசியம் என வேதாந்த தேசிகன் தெள்ளத் தெளிவாகக் கூறுகிறார். வேதாப்யாசம் செய்யாதவர்களுக்கு மட்டும் அருளிச்செயல் மற்றொரு வாய்ப்பு மட்டுமன்று. வேதங்களை பயில விரும்புமவர்களுக்கு அருளிச்செயல் அறிவின்றி வேதங்களின் பொருள்  அறிவதென்பது எளிதன்று.

தேசிகன் வடமொழியில் பெரும்புலமை உள்ளவரென்பது மறுக்க முடியாதது, அதற்கு அவரது ஸ்ரீ கோசங்களே சாக்ஷி. ஆகிலும், தமக்கிருந்த அளவற்ற வேதாந்த ஞானமோ ஸம்ஸ்க்ருதப் புலமையோ அருளிச் செயலை விளக்கிவிட ஓரு ஹேது என அவர் திருவுள்ளம் பற்றினாரல்லர்.

அதிகார ஸங்க்ரஹத்தில்  அவர், “செய்ய தமிழ் மறைகளை நாம் தெளிய ஓதித் தெளியாத மறை நிலங்கள் தெளிகின்றோமே!” என இதைத் தெளிவாகக் கூறியருளினார்.

இச்செய்யுளில் தேசிகன், ஸம்ஸ்க்ருத வேதங்களைத் “தெளியாத மறை நிலங்கள்” என, மருட்டும் பகுதிகளையுடையதாக வேதங்களைச் சொன்னது மட்டுமன்றி, “தமிழ் மாலைகளைத் தெளிய ஓதி” என்று என்று தமிழ் மறைகளைத் தெளிய ஒத்த வேண்டிய ஆவச்யகதையையும் வலியுறுத்துகிறார். இது அவர் பிறர்க்குச் சொன்னது மட்டுமின்றி, தாமும் அனுஷ்டானத்தில் கொண்டிருந்தார் என்பதே “நாம் தெளிய ஓதி” என்றதன் மருமமாம்.

இக்கருத்தை அவர், த்ரமிடோபநிஷத் தாத்பர்ய ரத்நாவளி நாலாம் ச்லோகத்தில், “யத் தத் க்ருத்யம் ச்ருதீநாம் முநிகண விஹிதைஸ் ஸேதிஹாசை: புராணை: தத்ராஸு ஸத்வ ஸீம்னா:  சட மதா நாமுநேஸ் ஸம்ஹிதா ஸார்வ பௌமி“ என வலியுறுத்துகிறார்.

முனிவர்களருளிய இதிஹாச புராணங்களால் வேதங்களின் பொருள் அறிய எளிதாகிறது. ஆகிலும் இவற்றில் சில போதுகளில் இவ்வர்த்தங்கள் ரஜஸ்ஸும் தமஸ்ஸும் கலந்தே வரும். மாறாக ஆழ்வார் திருவாக்குகளோ சுத்த ஸத்வமே வடிவெடுத்து வேதப்பொருள் விளக்குவன. இதையே ஸத்வ ஸீம்னா என்றார். ஆகவே சடகோப ஸம்ஹிதையே சாலச் சிறந்தது என்றபடி.

ஆளவந்தார்  ஸ்தோத்ர ரத்னம் நாலாம் ச்லோகத்தின் பொருள் விரிக்கையில் ஸ்ரீ தேசிகன் “மாதா பிதா”வுக்கு விளக்கம் அருள்வது காணீர் – ”அத பராசர ப்ரபந்தாதபி வேதாந்த ரஹஸ்ய வைசாத்யாதிசய  ஹேதுபூதை: சாத்ய பரமாத்மனி சித்த ரஞ்சக தமை: ஸர்வோபஜீவ்யை: மதுரகவி ப்ரப்ருதி ஸம்ப்ரதாய பரம்பரயா நாதமுநேரபி உபகர்த்தாரம் காலவிப்ரகர்ஷேபி பரமபுருஷ ஸங்கல்பாத் கதாசித் ப்ராதுர்பூய ஸாக்ஷாதபி ஸார்வோபநிஷத் ஸாரோபதேசதரம் பராங்குசமுநிம் “மாதா பிதா ப்ராதேத்யாதி உபநிஷத் ப்ரசித்த பகவத் ஸ்வபாவ த்ருஷ்ட்யா ப்ரணமதி மாதேதி”.

இங்கு ஸ்ரீ தேசிகன் வேத விஷயங்களை ஆழ்வார் பராசராதி ரிஷிகளையுங்காட்டில் வெகு நன்றாக விளக்குவதாகக் காட்டியருளுகிறார். மேலும் ஆழ்வார் பாசுரங்கள் எல்லார்க்கும் ஏற்புடையனவாயும். ரசகனமாயும் உள்ளன. ஆகவே எம்பெருமானைப் போன்றே ஆழ்வாரும் தாய், தந்தை என எல்லா உறவு முறையிலும் கொண்டாடப் படுகிறார்.

யதிராஜ ஸப்ததியில் ஸ்ரீ தேசிகன், “யஸ்ய ஸாரஸ்வதம் ச்ரோதோ வகுளாமோதவாசிதம் ச்ருதீநாம் விஸ்ரயாமாசம் சடாரிம் தம் உபாஸ்மஹே”

என்று ஸாதிக்கிறார். வேதங்கள் வலுவிழந்து தெம்பிழந்து தவித்த வேளையில் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீ ஸூக்திகளே அவற்றின் தளர்வை நீக்கிப் புத்துயிரளித்தன என்பதாம்.

பாதுகா ஸஹஸ்ரத்தில் ஸ்ரீ தேசிகன் ஆழ்வாரையும் அருளிச்செயலையும் பற்றிப் பலபடச் சொல்லுகிறார். 22ம் ஸ்லோகத்தில் ஸ்ரீ தேசிகன், உய்ய வழி ஆழ்வாரின் அருளிச்செயலைக் கற்பதும், எம்பெருமான் திருவடி நிலைகளின் பெயர் தாங்கிய அந்நிலையைத் தலையில் தரிப்பதுமன்றி  வேறில்லை என்கிறார்.

அம்ருதவாதினி ப்ரபந்தத்தில் ஸ்ரீ தேசிகன்  நம்மாழ்வாரே உயர்ந்த ஆசார்யன் பக்தர்களைக் கரையேற்றவல்லவர் என 28ம் பாட்டில் கூறுகிறார்.

இறுதியாக ஸ்ரீ தேசிகன் தம்மையே “திராவிட வேதாந்த வித்வான்” என்று கூறிக்கொள்கிறார். “சந்தமிகு தமிழ் மறையோன் தூப்பில் தோன்றும் வேதாந்தகுரு” என்பது அவர் திருவாக்கு,

இவ்வாறாக, நம் ஆசார்யர்கள் ஆழ்வார்களையும் அருளிச்செயலையும் மிக உயர்ந்த நிலையில் கொண்டனர் என்று கண்டோம். ஆசார்யர்கள் ஆழ்வார்களை அனுபவித்ததில் ஒரு திவலையே இவ்விருபத்தெட்டு பகுதிகளில் கண்டோம். இதனால் ஆழ்வார்களின் அருளிச்செயலையும், பிள்ளான், நஞ்சீயர் பெரியவாச்சான் பிள்ளை, தெள்ளார் வடக்குத்திருவீதிப் பிள்ளை, அழகிய மணவாள ஜீயர், பிள்ளை லோகாசார்யர், அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார், வேதாந்த தேசிகர், மணவாள மாமுனிகள் போன்றோரின் வ்யாக்யானங்களையும் ஊன்றி வாசிக்க ஆவல் எழுமாயின் அதுவே பெரும் பேறாகும். ஆழ்வார்களின் திருவாக்கே வடமொழி நூல்களுக்கும் வழிகாட்டி எனத் தெள்ளென நமக்கு விளக்கியுள்ள காஞ்சீ ஸ்வாமி மஹாவித்வான் ஸ்ரீ உ வே அண்ணங்கராசார்ய ஸ்வாமிக்கு நாம் தலையல்லால் கைமாறிலோம்.

ஆழ்வார்கள் வாழி அருளிச்செயல் வாழி
தாழ்வாதுமில் குரவர் தாம் வாழி
ஏழ்பாரும் உய்ய அவர்கள் உரைத்தவைகள் தாம் வாழி
செய்ய மறை தன்னுடனே சேர்த்து

இன்பம் என்னும் பனிமூட்டத்திலும், இருள் என்னும் துன்பத்திலும், அருளிச்செயல் என்னும் ஒளி நம் மனத்தில் ப்ரகாசமாக எப்பொழுதும் மலரட்டும்.

எம்பெருமானாரே! இதை மட்டும் அளித்து அருள்.

அடியேன் சடகோப ராமானுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/2018/02/26/dramidopanishat-prabhava-sarvasvam-28/

வலைத்தளம் – https://srivaishnavagranthamstamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம் 27

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம்

<< பகுதி 26

பட்டரும் ஆழ்வார்களும்

ஸ்ரீ பராசர பட்டர் ஸ்ரீவைஷ்ணவ மரபில் ஈடிணையற்ற மஹா மேதாவியாவார். ஸம்ப்ரதாயம் பற்றிய அவரது தெளிவு இணையற்றது, ஸித்தாந்தத்தில் அவரது ஞானம் ஸ்வாமியுடையதோடு மட்டுமே ஒப்பிடப்படக் கூடியது. ஆகவேதான் ஸ்வாமி ஸ்ரீவிஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்துக்கு அவரைக்கொண்டு பாஷ்யம் இடுவித்தது. இந்த பாஷ்யத்துக்கு பகவத் குண தர்ப்பணம் என்று பெயர். இவ்வுரை முழவதும் ஆழ்வார்களின் திருவாக்குகளையே அடிப்படையாகக் கொண்டது. அதன் விரிவு கருதி இவ்விரண்டுக்குமுள்ள ஒப்புமையை இங்கு விவரித்துள்ளோம். ஆகவே நாம் ஸ்ரீ ரங்கராஜ ஸ்தவத்தில் சில உதாஹரணங்களை மட்டுமே நோக்குவோம்.

பட்டர் ஸ்ரீ ரங்கராஜ ஸ்தவம் தொடக்க ச்லோகங்களில் ஆழ்வாரை இங்ஙனம் போற்றுகிறார்:

ருஷிம்  ஜுஷாமஹே க்ருஷ்ண த்ருஷ்ணா தத்வமிவோதிதம் I
ஸ ஹஸ்ர சாகாம் யோத்ராக்ஷீத் த்ராமிடீம் ப்ரஹ்ம ஸம்ஹிதாம் I I

பட்டர் இதில் ஆழ்வாரை ஒரு ருஷி  என்கிறார். ஆழ்வார் க்ருஷ்ண பக்தியின் காதலின் வடிவம் என்றும் கூறுகிறார். ஆழ்வாரும் க்ருஷ்ண பக்தியும் வேறல்ல எனும் பட்டர், வேதங்களின் எண்ணற்ற சாகைகளை ஆழ்வார் தமிழில் காட்டினார் என்றும் அருளிச் செய்துள்ளார்.

பதின்மூன்றாம் ச்லோகத்தில்.

அமதம் மதம் மதமதாமதம் ஸ்துதம் பரிநிந்திதம் பவதி நிந்திதம் ஸ்துதம் இதி ரங்கராஜாமுதஜுகுஷத் த்ரயீ

என்பதில் முதல் பகுதி “யஸ்யாமதம் தஸ்ய மதம்” எனும் உபநிஷத் வாக்யத்தை அப்படியே ஒட்டியுள்ளது.  யாவன் ஒருவன் தான் ப்ரஹ்மத்தை உணர்ந்ததாக எண்ணுகிறானோ அவன் அதை அறிந்திலன், யாவன் ஒருவன் தான் ப்ரஹ்மத்தை அறிந்திலேன் என்கிறானோ அவன் அதை உணர்ந்தவன் என இது பொருள்படும்.

இதன் அடுத்த பகுதியில் இம்மந்த்ரம், “ஸ்துதம் பரிநிந்திதம் பவதி நிந்திதம் ஸ்துதம்” என்கிறது. ப்ரஹ்மத்தைப் புகழ்வதும் ஒர் இகழ்ச்சியாகவும், இகழ்ச்சியே புகழ்வதாகவும் ஆகிறது. இப்பகுதி உபநிஷத்தில் எவ்விடத்திலும் இல்லை ஆனால் ஆழ்வார் திருவாக்கில், பெரிய திருவந்தாதியில், “புகழ்வோம் பழிப்போம், புகழோம் பழியோம், இகழ்வோம் மதிப்போம், மதியோம் இகழோம்” என வருகிறது.

இதில் ஸ்வாரஸ்யம் என்னெனில் பட்டர் இவ்விரண்டுமே த்ரயீயின் பாகங்கள் என்கிறார். அவர் உபநிஷதங்கள் திவ்ய ப்ரபந்தங்கள் இரண்டையுமே வேத பாகங்களாகக் கருதுகிறார். இது, பதினாறாவது ஸ்லோகத்தில் “ஸ்வம் ஸம்ஸ்க்ருத த்ராவிட வேத ஸூக்தை:” என்பதில் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

இருபத்தொன்றாம் ச்லோகத்தில், “துக்தாப்திர் ஜனந்யஹமியம்” என்பதில் அவர், தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வாரின், “தெளிவிலாக் கலங்கல் நீர் சூழ் திருவரங்கம்” என்பதில் காவேரி ஆறு கலங்கி ஓடுவதாக அநுபவிப்பதை அடியொற்றுகிறார்.

ஜித பாஹ்ய ஜினாதி மணிப்ரதிமா அபிவைதிகயன்னிவ ரங்கபுரே | மணிமண்டப வபகணான் விததே பரகாலகவி:ப்ரணமே மஹிதான் ||

என்பதில் பட்டர், ஆழ்வார் நியமித்தருளிய கோபுரங்களும் தூண்களும் மண்டபங்களும் பரமவிலக்ஷணமான ஊர்த்வ புண்ட்ராதிகளோடும் எம்பெருமானின் சங்க சக்ர சின்னங்களோடும் திகழ்வதை அருளிச் செய்கிறார்.

நாற்பத்தோராவது ச்லோகத்தில் சந்திர புஷ்கரிணிக்குக் கிழக்கே எழுந்தருளியிருக்கும் ஆழ்வார்கள் துதிக்கப் படுகிறார்கள்:

பூர்வேண தாம் தத் வதுதார நிம்ன ப்ரசன்ன சீதா சய மக்ன நாதா: |
பராங்குசாத்யா: ப்ரதமே புமாம்சோ நிஷேதிவாம்சோ தசாமாம் தயேரன் ||

சந்திர புஷ்கரிணிக் கரையிலுள்ள புன்னை மரத்தைப் பற்றிச் சொல்லும்போது பட்டர் சாதிப்பது:

புன்னாக  தல்லஜம் அஜஸ்ர சஹஸ்ர-கீதி சேகோத்த திவ்ய-நிஜ-சௌரபமாமநாம: (49)

இம்மரத்தடியிலேயே பூர்வாசார்யர்கள் பலரும் எப்போதும் திருவாய்மொழி அர்த்த விசேஷங்களையே பேசிக்குலாவியபடியால் இம்மரமும் திருவாய்மொழி நறுமணம் பெற்றதாயிற்று.    

இப்படி மர நிழலை அழகாகச் சொன்ன மாத்திரத்திலேயே பூர்வர்கள் திருவாய்மொழியின் செம்பொருள்களையே பேசிக் காலம் கழித்தனர் என்றும் காட்டினாராயிற்று.

குலசேகராழ்வார், “கடியரங்கத்து அரவணையில் பள்ளிகொள்ளும் மாயோனை மணத்தூணே பற்றி நின்று என் வாயாரவென்றுகொலோ வாழ்த்துநாளே” என்கிறார். அரங்கனின் திருக்கண்களில்ருந்து பெருகும் அருள் அமுதத் திவலைகளில் நிற்க மாட்டாமல் ஒரு பிடிப்புக்காக அங்குள்ள திருமணத்தூணைப் பற்றிக்கொள்வேன் என்றார் ஆழ்வார்.

சேஷசாய லோசனாம்ர்த நதிரயாகுலித லோல மானாநாம் |
ஆலம்பமிவாமோத ஸ்தம்பத்வயம் அந்தரங்கமபியாம: || 59

மணத்தூண் என்பதை ஆமோத ஸ்தம்பம் என்றே பட்டர் சாதித்திருப்பதைக் காண்க.

78வது ச்லோகத்தில்

வட தள தேவகி ஜடர வேத சிர: கமலாஸ்தன சடகோப வாக் வபுஷி ரங்கக்ருஹே சயிதம்“ என்று ஸ்ரீரங்கநாதன் தனக்குறைவிடமாக ஆழ்வார் திருவாக்கைக் கொண்டுள்ளான் என்றார்.

கிரீடசூட ரத்னராஜிராதி ராஜ்ய ஜல்பிகா |
முகேந்து காந்திருன்முகம் தரங்கிதேவ  ரங்கினா: ||

என்று 91 வது ஸ்லோகத்தில் பட்டர் ஆழ்வாரின் “முடிச்சோதியாய்” பாசுரத்தை மிக அழகாக வடமொழியாக்கியுள்ளார்.

116வது ஸ் லோகத்தில்  “த்ரயோ தேவாஸ்-துல்யா:” என “முதலாம் திருவுருவம் மூன்றென்பர் ஒன்றே முதலாகும் மூன்றுக்கும் என்பர்” எனும் ஆழ்வார் திருவாக்கை அடியொற்றினார்.

ஆழ்வார் திருவாக்குக்கும் பட்டர் திருவாக்குக்கும் உள்ள ஸாம்யம் காண்பதில் நாம் நம்மையே ஹேளனப்பொருளே ஆக்கிக்கொள்வோமித்தனை போக்கி வேறில்லை. பட்டர் திருவாக்கு ஒவ்வொன்றிலும் ஆழ்வார் திருவுள்ளமே உண்டென நம் பூர்வர்கள் வ்யாக்யானங்களால் கண்டு ரஸித்து உணர்வோர் பாக்யசாலிகள் என்றிவ்வளவே கூறலாகும்.

அடியேன் சடகோப ராமானுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/2018/02/25/dramidopanishat-prabhava-sarvasvam-27/

வலைத்தளம் – https://srivaishnavagranthamstamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம் 26

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம்

<< பகுதி 25

ஆழ்வாரும் ஆழ்வானும்

அதிமானுஷ்ஸ்தவத்தில்  மூன்றாம் ச்லோகமும் ஆழ்வானுக்கு ஆழ்வாரிடமுள்ள பக்தியைக் காட்டுகிறது:

ஸ்ரீமத்-பராங்குச-முநீந்த்ர-மநோவிலாஸாத் தஜ்ஜாநுராகரஸமஜ்ஜநம் அஞ்ஜஸாப்ய I
அத்யாப்யநாரதததுத்தித-ராகயோகம் ஸ்ரீரங்கராஜசரணாம்புஜம் உந்நயாம: I I   

இந்த ச்லோகத்தின் உயிர்நாடியான பகுதி “ஸ்ரீரங்கராஜசரணாம்புஜம் உந்நயாம:” என்பது ஸ்ரீரங்கநாதனின் திருவடித் தாமரைகளைக் குறிக்கிறது. ஸாதாரண லௌகிகக் கவிகள் திருவடித் தாமரைகள் சிவந்ததன் காரணம் அவற்றின் மென்மை என்பர், அல்லது மென்மை காரணமாக நடை முதலிய வினைப்பாடுகள் என்பர்.

ஆனால் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களின் சிரோமணியான ஆழ்வார் அப்படிச் சொல்லவல்லாரல்லரே. திருவடிகள் சிவந்ததற்கு அவர் ஓர் அழகிய காரணம் காட்டுகிறார்.

ஆழ்வாரின் இதயத்தை அடைந்த எம்பெருமான் திருவடிகள் அங்கே  பக்தியில் நனைந்து அன்பின் நிறமான சிவப்பை எய்தி அவ்வண்ணமே இருக்கின்றன என்பதாம்.

எம்பெருமான் மீது ஆழ்வார் கொண்ட காதலைவிடப் பத்து மடங்கு போலும் ஆழ்வார் மீது ஆழ்வான் கொண்ட காதல். அதிமானுஷஸ்தவத்தின் இரண்டாம் பாதி க்ருஷ்ணாவதார அநுபவமாய் இருப்பது முழுமையாக ஆழ்வாரின் திவ்ய ஸ்ரீ ஸூக்திகளாலேயே அமைந்தது.

ஸுந்தர பாஹு ஸ்தவத்தில் பன்னிரண்டாவது ச்லோகம்:

வகுளதரசரஸ்வதிவிசக்த-ஸ்வரஸபாவ-யுதாஸு கின்னரீஷு I
த்ரவதி   த்ருஷதபி ப்ரசக்தகானாஸ்விஹ வனசைலததீஷு ஸுந்தரஸ்ய || 

இங்கு ஆழ்வான் கின்னரப் பெண்கள் திருமாலிருஞ்சோலை ஸுந்தரத் தோளுடையானைத் தொழ வந்து தம் இனிய குரலில் ஆழ்வார் பாசுரங்களை அப்பாசுரங்களின் தகுதிக்கேற்ப மிகச் சிறப்பாகப் பாடவும், அப்பாட்டின் இனிமையில் கற்களும் உருகிப் பெருகி ஓட அதுவே நூபுர கங்கை ஆயிற்று என்கிறார்.

ஆழ்வான் “மரங்களும்  இரங்கும் வகை மணிவண்ணா என்று கூவுமால்” என்பதை நினைவு கூறுகிறார். ஆழ்வாரின் தெய்வீகக் காதலில் பிறந்த பாட்டுகள் கல்லையும் கரையச் செய்யும். எனில் சாதாரண மானிடர்களைப் பற்றி என் சொல்ல? அவை எல்லா மானிடர்களையும் கரையேற்ற வல்லவை.

ஆழ்வான் ஆழ்வார் பாட்டுகளை இம்மண்ணுலகர்  மட்டுமன்றி எவ்வுலகத்தாரும் எம்பெருமானைத் தொழும்போது பாடுவதாகக் கூறுகிறார்.  இவ்வாறு ஆழ்வான் ஆழ்வார் பாசுரங்களைத் தம் ஒப்பற்ற பாணியில் புகழ்கிறார்.

வரதராஜ ஸ்தவத்தில் (59)  ஆழ்வான் எம்பெருமான் திருவடிகள் எங்கெல்லாம் சென்று ஆனந்தமாய் இளைப்பாறுகின்றன என்று பட்டியலிடுகிறார். இப்பட்டியலில்  “யஸ்ச மூர்தா சடாரே” என்று சேர்க்கிறார். எம்பெருமானுக்கு இன்பமாய் இளைப்பாறும் இடமாக ஆழ்வார் திருமுடி காட்டப் படுகிறது.

அநேகமாக எல்லா ஸ்தவங்களுமே ஆழ்வார் பாசுரங்களையே அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன. ஆகிலும் சில எடுத்துக் காட்டுகள் ஸ்ரீ காஞ்சீ ஸ்வாமியின் அழகிய உரைகளில் கண்டுகொள்ளக் கூடியவை காட்டப் படுகின்றன.

இவற்றிலிருந்து எவ்வாறு ஆழ்வார் திருவாக்கு ஆழ்வான் ஸ்தவங்களில் வந்துள்ளன என விளங்கும்.

ஆழ்வான் நூல் ஆழ்வான் திருவாக்கு ஆழ்வார் திருவாக்கு ஒப்பீடு
ஸ்ரீ வைகுண்ட ஸ்தவம் (7) ஊர்த்வ பும்ஸாம் மூர்த்னி சகாஸ்தி (1) திருமாலிருஞ்சோலைமலையே என் தலையே  

(2)  என் உச்சியுளானே

ஆழ்வார் எம்பெருமான் மற்ற திவ்ய தேசங்களில் நிற்பதுபோல் தம் தலைமேல் நிற்பதாகக் கூறுகிறார். ஆழ்வான் எம்பெருமான் ஆழ்வார் போன்ற மஹாத்மாக்களின் சிரஸ்ஸில்  இருப்பதாகக் கூறுகிறார். ஆழ்வார் திவ்யதேசங்களிற்போல் தம் சிரஸ்ஸிலும் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்.
ஸ்ரீவைகுண்ட ஸ்தவம் (10) ப்ரேமாக்ர விஹ்வலித கிரா:புருஷ:புராணா:தவம் துஷ்டுவு:மதுரிபோ! மதுரைர்வசோபி: (1) உள்ளெலாம் உருகி குரல் தழுத்து ஒழிந்தேன்

(2) வேவாரா வேட்கை நோய் மெல்லாவி உள் உலர்த்த

(3) ஆராவமுதே அடியேனுடலம் நின் பாலன்பாயே நீராயலைந்து கரைய உருக்குகின்ற நெடுமாலே

ஆழ்வார் எம்பெருமானின் காதல் அனுபவத்தால் தம் குரல் மேன்மையாகித் தழுதழுத்துப் போனதைச் சொன்னார்.

ஆழ்வான் இதையே, மஹாத்மாக்கள் எம்பெருமானிடம் பக்தியால் நைந்து குரல் மெலிந்துபோனதைச் சொல்லியருள்கிறார்..

ஸ்ரீவைகுண்ட ஸ்தவம் (10) ப்ரேமாக்ர விஹ்வலித கிரா:புருஷ:புராணா:தவம் துஷ்டுவு:மதுரிபோ! மதுரைர்வசோபி: (1) கேட்டு ஆரார் வானவர்கள் செவிக்கினிய செஞ்சொல்லே

(2)தொண்டர்க்கமுதுண்ண, சொல் மாலைகள் சொன்னேன்

ஆழ்வார் தம் சொற்கள் எம்பெருமானுக்கும் நித்யசூரி களுக்கும் தொண்டர்களுக்கும் இனிப்பாயும் உகப்பாயும் உள்ளன என்கிறார்.
ஆழ்வான், ஆழ்வார் போலும் மஹான்களின் சொற்கள் இனியன என்கிறார்
ஸுந்தரபாஹு ஸ்தவம்(4) உததிகமண்டரார்த்தி-மாந்தன-லப்த-பயோமதுர-ரசேந்திரா ஹ்வாசுதா சுந்தரதோ: ஆண்டாள்
மந்தரம் நாட்டியன்று மதுரக் கொழுஞ்சாறு கொண்ட
நேர் மொழியாக்கம் (இந்த ச்லோகம் க்ஷீராப்தி கடைவது பற்றிப் பேசுகிறது)
ஸுந்தரபாஹுஸ் தவம் (5) சசதரரிந்கணாத்யசிகாம் மதிதவழ் குடுமி மாலிருஞ்சோலை நேர் மொழியாக்கம்
ஸுந்தரபாஹுஸ் தவம் (5) பிதுரித -சப்தலோக-ஸு விஸ்ருங்கள-ரவம் அதிர்குரல் சங்கத்து அழகர்தம் கோயில் நேர் மொழியாக்கம்
ஸுந்தரபாஹு ஸ்தவம் (8) முழு ச்லோகம் பெரியாழ்வார்

கருவாரணம் தன்பிடி தண் திருமாலிருஞ்சோலையே  

நேர் மொழியாக்கம்
ஸுந்தரபாஹு ஸ்தவம் (16,17) ப்ராரூட-ச்ரியம் -ஆரூட-ஸ்ரீ: ஆண்டாள்

ஏறு திருவுடையான்

நேர் மொழியாக்கம்
ஸுந்தரபாஹு ஸ்தவம் (40) முழு ச்லோகம் கொள்கின்ற கோளிருளை சுகிர்ந்திட்ட மாயன் குழல் நேர் மொழியாக்கம்
ஸுந்தரபாஹு ஸ்தவம் (49) முழு ச்லோகம் ஆண்டாள்

களி வண்டெங்கும் கலந்தாற்போல் மிளிர நின்று விளையாட

திருமங்கை ஆழ்வார்

மைவண்ண நறுங்குஞ்சி குழல்பின்தாழ மகரம்சேர் குழை இருபாடிலங்கியாட

ஆழ்வானின் ஸ்லோகம் ஆண்டாள் மற்றும் திருமங்கை ஆழ்வாரின் அனுபவத்தை உள்வாங்கியது
ஸுந்தரபாஹு ஸ்தவம் (55) முழு ச்லோகம் ஆண்டாள்

செங்கமல நாண்மலர்மேல் தேனுகருமன்னம்போல்

நேர் மொழியாக்கம்
ஸுந்தரபாஹு ஸ்தவம் (62 & 63) முழுச்லோகம் தண்டாமரை சுமக்கும் பாதப் பெருமானை ஆழ்வார் பாசுரத்தில் “சுமக்கும்” எனும் சொல்லின் ரஸத்தை ஆழ்வான் அநுபவிக்கிறார் .
ஸுந்தரபாஹு ஸ்தவம் (92) முழுச்லோகம் திருமங்கை ஆழ்வார்

நிலையிடமெங்குமின்றி

நேர் மொழியாக்கம்

ஆழ்வான் ஆழ்வாரின் சந்தத்திலேயே பாடியுள்ளார்

அடியேன் சடகோப ராமானுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/2018/02/24/dramidopanishat-prabhava-sarvasvam-26/

வலைத்தளம் – https://srivaishnavagranthamstamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

 

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம் 25

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம்

<< பகுதி 24

பராங்குச பயோதி = நம்மாழ்வார் எனும் பாற்கடல்

ஸ்வாமியின் திவ்ய க்ரந்தங்களில் ஆழ்வாரின் திருவாக்குப் ப்ரபாவம் எவ்வளவென அநுபவிக்கப் பல விஷயங்கள் பார்த்தோம்.ஸ்வாமி ஆழ்வாரிடம் எவ்வளவு பக்தியோடிருந்தார் என்றும் பார்த்தோம். இனி, பெரும்பாலும் வடமொழியில் க்ரந்தங்கள் சாதித்தருளிய மற்ற ஆசார்யர்களின் மீது ஆழ்வார் ப்ரபாவத்தை நாம் அனுபவிப்போம்.

ஆழ்வான் எனப் ப்ரசித்தரான  ஸ்வாமியின் சிஷ்யர் புகழ்மிக்க “பஞ்ச ஸ்தவங்கள்” எனும் ஸ்துதி நூல்களை அருளிச்செய்தவர், மஹா மேதாவி.  இவரது முதல் ஸ்ரீகோசம் ஸ்ரீ வைகுண்ட ஸ்தவம் என்பது. இதில் ஆழ்வான் நூலை, “யோ நித்யம் அச்யுத” எனும் புகழ்மிக்க எம்பெருமானார் பற்றிய ச்லோகத்தோடு தொடங்குகிறார். அதன்பின் இரண்டு ச்லோகங்களில் ஆழ்வாரைப் போற்றுகிறார். ஆழ்வாரைப் போற்றினாலன்றோ எம்பெருமானாரும் திருவுள்ளம் உகப்பர்? எம்பெருமானும் ஆழ்வாரைப் போற்றியபின்னரே தன்னைப் பற்றிய ஸ்துதிக்கு உகப்பன்.

இனி இவ்விரு ச்லோகங்களும் விவரிக்கப் படுகின்றன

த்ரைவித்ய-வ்ருத்தஜன-மூர்த்தவிபூஷணம் யத் ஸம்பச்ச ஸாத்விக  ஜநஸ்ய யதேவ நித்யம் I

யத்வா சரண்யம் அசரண்ய-ஜனஸ்ய புண்யம் தத் ஸம்ஸ்ரயேம வகுளாபரணாங்ரியுக்மம்II     

ஆழ்வாரின் திருவடித் தாமரைகளே “த்ரைவித்ய-வ்ருத்தஜன-மூர்த்த விபூஷணம்”. வேதம் வல்லார் சிரசுக்கு ஆழ்வார் திருவடித் தாமரைகளே ஆபரணம் என்கிறார். அவையே, “ஸாத்விகஜனஸ்ய நித்யம் ஸம்பத்” = ஸுத்த ஸாத்விகர்களின் நிரந்தரச் செல்வம். ஆளவந்தார் தாமும் தமது “மாதாபிதா” எனும் ச்லோகத்தில் ஆழ்வார் திருவடிகளே தமக்கு எல்லாமும் என்றார்.

ஆழ்வார் திருவடித்  தாமரைகளே வேறு புகலற்றவர்க்குப் புகலிடம் = ”அசரண்ய ஜனஸ்ய  சரண்யம் “ பொதுவாக மக்கள் செல்வத்தையோ வலி மிக்கோரையோ தமக்குப் புகலாகப் பற்றுவர்கள். ஆனால் பகவத் கைங்கர்ய நிஷ்ணாதர்கள் இத்தகைய இழிந்தவற்றைப் புகலாகக் கொள்ளார், தம் மனம் மெய் மொழிகளால் நினையார். அவர்கள் தம் த்ரிகரணமும் பகவச்சிந்தனையிலேயே ஈடுபடுத்துவர். ஆழ்வாரே இத்தகு மேலோர் கோஷ்டிக்கெல்லாம் தலைவரானபடியால் அன்னவர்கள் ஆழ்வார் திருவடிகளையே புகலாகக் கொள்ளுவர்கள்.

ஆழ்வார் திருவடித் தாமரைகளே இவ்வுலகத் துன்பங்களிலிருந்து மக்களை உய்விக்க வல்லன. எவருக்கும் பெருந்தவங்கள் இயற்றவோ, நீர்நிலைகளில் புனித நீராடவோ வேண்டா. ஆழ்வார் திருவடிகளில் சரண் அடைந்தாலே போதும். ஸ்வாபாவிகமாகவே இத்திருவடிகள் யாவரையும் தூய்மைப் படுத்த வல்லவை. ஆகவே நாம் வகுள மாலையணிந்த ஆழ்வார் திருவடிகளைப் பற்றுகிறோம்.

அடுத்த ச்லோகத்தில்  ஆழ்வான் சாதிக்கிறார்:

பக்தி-ப்ரபாவ பவத்-அத்புத-பாவ-பந்த-ஸம் துக்ஷித-ப்ரணய-ஸார-ரஸௌக -பூர்ண: I
வேதார்த்தரத்னநிதிர்-அச்யுத திவ்ய தாம ஜீயாத் பராங்குச பயோதிர்-அஸீமபூமா ||

இந்த ச்லோகத்தில் ஆழ்வார் ஒரு ஸமுத்ரமாக உருவகிக்கப் படுகிறார். ஏனெனில் இதற்கு நான்கு காரணங்கள் உள.

  1. ஸமுத்ரம் பல்வேறு நீர் வரத்தால் நிறைகிறது. பராங்குச ஸமுத்ரமும் பக்தி-ப்ரபாவ-பவத்-அத்புத-பாவ-பந்த-ஸந்துக்ஷித-ப்ரணய-ஸார-ரஸௌக பூர்ண: = பக்தி எனும் வியத்தகு நவ ரஸ புனித உணர்வாகிய வெள்ளத்தினால் நிறைந்த கடல்.    
  2. ஸமுத்ரம் முத்தும் பவழமும் மற்றும் செல்வத்துக்கிருப்பிடம். பராங்குச ஸமுத்ரமும் அப்படியே – அதில் வேதார்த்த ரத்ன நிதி மண்டியுள்ளது
  3. ஸமுத்ரம் எம்பெருமான் பள்ளிகொள்ளுமிடம். அச்யுத திவ்ய தாமா. அவன் திருப்பாற்கடலில் துயில்பவன். இராமனாய்  அவன் கடலில் அணை கட்டினான். எனினும் அவன் வைகுந்தம் வேங்கடம் பாற்கடல் என்பன விட்டு என் இதயத்தினுள்ளே வந்திருந்தான் அவற்றைவிட இது மேல் என்று.”கல்லும் கனைகடலும் வைகுந்த  வானாடும் புல்லென்றொழிந்தன கொல் ஏ பாவமே, வெள்ள நெடியான் நிறங்கரியான் உள் புகுந்து நின்றான் அடியேனது உள்ளத்தகம்” அவை தாழ்ந்தன ஏனெனில் என் மனத்தில் இடம் கொண்டான் என்றார் ஆழ்வார். கொண்டல் வண்ணன் சுடர் முடியன் நான்கு தோளன் குனிசார்ங்கன் ஒண் சங்கதை வாளாழியான் ஒருவன் அடியேனுள்ளானே”  இவ்விஷயம் “இவையுமவையும்” திருவாய்மொழியில் நன்கு விளக்கப் பட்டுள்ளது.
  4. ஸமுத்ரம் கரை காண ஒண்ணாதபடி பெரிது  எனவே அஸீம பூமா எனப்படுகிறது. கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பில் மதுரகவி ஆழ்வார் நம்மாழ்வாரை “அருள் கொண்டாடும் அடியவர்” என்கிறார்.

இவ்வாறு, பராங்குச பயோதியின் பெருமைகளை ஆழ்வான் கொண்டாடுகிறார்.

 அடியேன் சடகோப ராமானுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/2018/02/23/dramidopanishat-prabhava-sarvasvam-25/

வலைத்தளம் – https://srivaishnavagranthamstamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம் 24

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம்

<< பகுதி 23

அடிப்படை ஸித்தாந்தங்களை அருளிச்செயல் கொண்டு நிரூபித்தல்

உபநிஷதங்கள் வெவ்வேறு பொருள்களைத் தருவது போலத் தோற்றும் வெவ்வேறு கூற்றுகளால் தொகுக்கப்பெற்றுள்ளன. பரமாத்மாவுக்கும் ஜீவாத்மாவுக்கும் வேறுபாடில்லை எனத் தோற்றும் சில கூற்றுகள்  உள. பரமாத்மாவுக்கும் ஜீவாத்மாவுக்கும் உண்மையில் வேறுபாடு உண்டு எனும் கூற்றுகளும் உள.

வேதாந்தத் தத்வவாதி எவருமே ஜீவாத்மக் கோட்பாடே தவறு எனக் கூறத்துணியார். அந்தத் தத்வஞாநியை, “உலகில் இன்ப துன்பங்களை அனுபவிப்பவன் யாவன்?” என வினவினால், பரமாத்மா என்பது விடையாய் இருக்கவே இராது. ஆகவே, தரித்ரபக்ஷம் ஒரு தாற்காலிக ஜீவாத்மாவையாவது இசைந்தே  தீரவேணும். மேலும் பரமாத்மாவும் ஜீவாத்மாவும் ஒன்றே எனும் வேதாந்தியும் உலகில் இன்பு துன்புகளையனுபவிக்கும் ஜீவாத்மா பரமாத்மாவை எல்லாவகைகளிலும் ஒப்பவன் என்னார். இக்கோட்பாடுகளில் ஜீவ பர ஐக்யம் என்பது நேர்பட்டதன்று முற்றானதுமன்று. இவற்றில் ஜீவாத்மா என்பவன் பரமாத்மாவின் மனோ/ஞான உபாதிகளால் ஆன ஒரு தோற்றமே என்றவளவிலேயே அவனுக்கும் பரமாத்மாவுக்கும் ஐக்யம் சொல்லப்படுகிறது. . .

ஆகவே ஜீவாத்மா, பரமாத்மா என்கிற சொற்கள் எல்லா வேதாந்தக் கோட்பாடுகளிலும்  ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன . ஒவ்வொரு வேதாந்தக் கோட்பாடும், ஜீவ பரமாத்மாக்கள் பற்றிய முரண்பாடாய்த் தோன்றும் கருத்துகளை எவ்வாறு ஒருங்கிணைப்பது என்கிற விசாரத்திலேயே பிடியாய் உள்ளது.

இப்பிரச்னைக்குத் தீர்வு காண்பதில் வேதாந்த விஞ்ஞானிகள் அணுகுமுறை பல்வேறுபட்டுள்ளது. அத்வைதத்தில் இவ்வேறுபாடுகளைக் கூறுவன இரண்டாம் பக்ஷமாகக் கொள்ளப் படுகின்றன. அவர்கள் ஐக்யம் பேசும் உபநிஷத வாக்யங்களைத் தலையாயதாகக் கொண்டு பேதம் கூறும்  பிறவற்றைத் தாழ்ந்த விஷயங்களாகப் புறம் தள்ளுகின்றனர்.

பேதத்தைக் கருதுவோர் நேர்மாறான வழியைக் கடைப்பிடிக்கின்றனர். அத்வைதிகள் அபேதம் சொல்வதாகக் காட்டும்  உபநிஷத வாக்யங்கள் அவ்வாறு கூறுவதாகவே அவர்கள் நினைப்பதில்லை. அசேதன உலகம் போலன்றி ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் இருவருமே ஆத்ம வ்யக்திகள் என நினைக்கின்றனர். ஐக்கியம் பற்றிப் பேசுவனபோல் தோற்றும் வாக்யங்கள் இவர்களின் ஆத்ம குணங்களையே காட்டுகின்றன. அவர்கள், ஜீவாத்மா பரமாத்மா போல உயிர்வாழிகள் கூட்டத்தினரே, அசேதனங்களினின்று வேறுபட்டவர் என்கின்றனர். இதைக் காட்ட அவர்கள்பேதம் காட்டி இருவரும் வேறு எனும் கணக்கற்ற உபநிஷத வாக்யங்களை மேற்கோள் காட்டுகின்றனர். இந்த பேதம் என்பது வெறும் அஞ்ஞானத்தால் மட்டுமன்று எனவும் வன்மையாக மறுக்கின்றனர்.

இவர்கள் தம் கருத்தை வலியுறுத்தத் தாம் எடுக்கும் வாக்யங்களின் நேர்பட்ட பொருளை மட்டும் சொல்வரேயன்றி  மாறுபட்ட கருத்துடைய வாக்யங்களை முற்றிலும் கைவிட்டுவிடுவர். இருவேறுபட்ட கருத்துகள் வரும்போது ஒரு சார்பாக ஒரு பகுதி வாக்யங்களைமட்டும் ஏற்றுக்கொண்டு  எப்படிப் பேசலாம்?

பேதாபேதவாதிகள் இரு ஆத்மாக்களையும் ஏற்கின்றனர்  ஆனால் எவ்வளவுக்கு என்பது அவர்கள் எந்த பேதாபேத வகுப்பினர் என்பதைப் பொறுத்தது. ஆயினும் கற்றோர், பேதாபேதவாதிகள் புதிதாகத் தத்வ விசாரம் எதும் செய்யவில்லை, உள்ளதையே திரும்பச் சொல்லினர் என்கிறார்கள். இந்த இரு வ்யக்திகளின் இருப்பை ஏற்றுக்கொள்வது அல்லது  மறுப்பது குறித்த சரியான உபநிஷதச் சான்றுகள் காட்டுவதில்லை.

விசிஷ்டாத்வைதத்தில் உபநிஷதுகளுக்குத் தனி ஓரிடமுண்டு. அவர்கள் பேதம் அல்லது ஐக்கியம் பற்றிய எந்த ஒரு வாக்யத்தையும் தலையாயது என்றோ தாழ்ந்தது என்றோ கொள்ளுவதுமில்லை தள்ளுவதுமில்லை. இவ்விஷயத்தில் தீர்வு உபநிஷதமே தருகிறது. இந்த சிக்கலைத் தீர்க்க யாதொரு தனி மேதைமையும் தேவையில்லை. உபநிஷதங்கள் காட்டும் மார்க்கத்தைப் பின் சென்றாலே போதும் இதில் தெளிவு வந்துவிடும்.

விசிஷ்டாத்வைதிகள், இரண்டல்ல மூன்று வகைப் பட்ட உபநிஷத் வாக்யங்கள் உள என்கின்றனர்”

  1. பேதச்ருதி – ஜீவனும் பரமாத்மாவும் வேறு எனும் வாக்யங்கள்
  2. அபேதச்ருதி – இவை வேறல்ல என ஐக்கியம் சாதிப்பன    :
  3. கடக ச்ருதி – இவ்விரு கருத்துகளை ஒருங்கிணைப்பன

முதலிரண்டையும் நாம் பார்த்துவிட்டதால் இனி மூன்றாவதைப் பார்ப்போம்.

 

இதில் மிக முக்யமான பகுதிகள் மிகப் பழைய உபநிஷதமாகப் போற்றப்படும் அந்தர்யாமி ப்ராஹ்மணத்திலும், சுபாலோபநிஷத்திலும் வருகின்றன. இப்பகுதிகள் ஜீவாத்மாவுக்கும் பரமாத்மாவுக்குமுள்ள தொடர்பு உடலுக்கும் உயிருக்குமுள்ளது போன்றது என்கின்றன. ஜீவாத்மா பரமாத்மாவின் ஆன்மீக சரீரம். பரமாத்மா உயிர் உள்ளன இல்லன இரண்டையுமே தன்  சரீரமாகக் கொண்டுள்ளது. ஆகவே பரமாத்மா ஜீவாத்மாவின் அந்தர்யாமி அந்தராத்மா. இவ்வுறவே ஜீவ பரர்களிருவர்க்கும் நித்யமானது. இது இன்றேல் அவர்கள் இல்லை. ஆகவே ஜீவ பரர்களிருவரும் ஒன்றே, ஆனால் வெவ்வேறாக உள்ளனர். அவர்கள் ஒரே வ்யக்தியாக உளர், சரீர வேறுபாடுகளோடு. ஸ்வாமி ராமானுசர் சரீரம், ஆத்மா இரண்டையும் தெள்ளத் தெளிவாய் விளக்கியுள்ளார், இது இப்போதைய விஷயத்துக்குப் புறம்பானது..

விசிஷ்டாத்வைதிகள் அத்வைதம் த்வைதம் விசிஷ்டாத்வைதம் மூன்றுமே நித்யம் என்கின்றனர். ஜீவாத்மாவின் ஸ்வரூபம், இருப்பு, செயல்பாடு யாவுமே பரமாத்மாவிலேயே ஊன்றியுள்ளன. ஜீவாத்மா இன்றிப் பரமாத்மாவோ, பரமாத்மா இன்றி ஜீவாத்மாவோ இல்லை இதில்தான் அவர்கள் இருவரின் ஸ்வரூபமும் ஸித்திக்கிறது. தம் இயல்பில் அவை இரண்டும் வேறுபடுகின்றன. பரமாத்மா ஸம்ஸாரத்தில் கட்டுப்படுவதில்லை. அது ஸம்ஸாரங்கடந்தது. பரமாத்மா எல்லாக் கல்யாண குணங்களும் நிறைந்தது , குறைகளற்றது, யாவற்றையும் ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதி ஸம்ஹாரம் செய்யும் ஆற்றலுள்ளது. எங்குமுள்ளது எப்போதுமுள்ளது காலப் பரிமாணமற்றது. ஜீவாத்மா ஸம்ஸாரம், இன்பம் துன்பம் கர்மம்  இவற்றால் கட்டுண்டது, தன்னைத் தானே காத்துக்கொள்ள இயலாதது, முற்றிலும் பரமாத்மாவைச் சார்ந்துள்ளது, அவனுக்கே ஸ்வாபாவிகமாகவே அடிமைப் பட்டது, இந்நினைவு மாறினால் துன்பப்படுகிறது. இந்நோக்கில் பரமாத்மா ஜீவாத்மா இரண்டும் முற்றிலும் வேறுபட்டவை. உபநிஷத்துகளில் காணப்படும் கடக ச்ருதிகளால் இந்த சரீர சரீரி பாவத்தை வைத்து இவ்வுறவினால் இவ்விரண்டையும் ஒரே போதில் வேறாகவும் ஒன்று பட்டனவாயும் புரிந்துகொள்ளலாகும்.  இவ்வாறாக. உபநிஷதங்களில் எழும் பேதாபேதக் குழப்பங்களுக்கு விசிஷ்டாத்வைதத்தில் ஒரு நல்ல தீர்வு கிடைக்கிறது. விசிஷ்டாத்வைதம் ஒரு புது அல்லது புரட்சி மாற்றுக் கருத்தன்று, போதாயனர், வேதவியாசர், டங்கர், த்ரமிடர், குஹதேவர் போன்ற மஹரிஷிகளின் திருவுளக் கருத்துப்படியான ச்ருதி ஸ்ம்ருதி இதிஹாச புராணங்களுக்கிசைந்த விளக்கமே இது. உபநிஷத்துகளின் எல்லாப் பகுதிகளுக்கும் ஸமமான மர்யாதையும் முக்யத்வமும் அளித்து எல்லாவற்றையும் ஒருங்கவிடுவதே இதன் லக்ஷ்யம். பாரத தேசத்தின் தொன்மையான மரபுகள் அர்த்த விசேஷங்களைக் காப்பது அதன் பழமை மாறா வேதாந்தப் பாரம்பர்யத்தை ரக்ஷிப்பது, ஒரு துறையைப் பின்பற்றுவோர் பேதையர் என்னாது இன்னொரு துறையினரே விற்பன்னர் என்றும் கருதாது கர்மம், ஞானம், பக்தி, ப்ரபத்தி என எல்லாக் கருத்துகளையும் உபநிஷத் ஸம்ப்ரதாயத்திலேயே ஒருங்கிணைப்பதே விசிஷ்டாத்வைதத்தின் சிறப்பு.

மற்றையோர் நோக்காது விட்ட கடக ஸ்ருதிகளை  விசிஷ்டாத்வைதிகள் மட்டும் எங்ஙனம் கண்டுகொண்டனர் எனில், ஆழ்வார்களின் அருளிச்செயல்களால் என்பதே விடை.

ஆழ்வார், “உடல் மிசை உயிர் எனக கரந்தெங்கும் பரந்துளன்” என்றார். (திருவாய்மொழி 1-1-7). உபநிஷத வாக்யங்களின் அர்த்த விசேஷத்தை ஸ்வாமி போல் விசிஷ்டாத்வைதிகள், ஆழ்வார் அருளிசெயல்களில் கண்டனர் எனில் மிகையே அன்று.

இவ்விடத்தில் மட்டுமின்றி இன்னொரிடத்திலும் உபநிஷதங்களில் எழும் வினாவுக்கு அருளிச் செயலில் விடை கண்டமை காணீர்:

சில உபநிஷத் வாக்யங்கள் ப்ரஹ்மம் நிர்குணம் என்னும்; வேறு சில பிரஹ்மம் ஸகுணம், கல்யாண குணங்கள் நிரம்பப் பெற்றது  என்னும். வெவ்வேறு வ்யாக்யாதாக்கள் இதற்கு வெவ்வேறு விளக்கங்கள் தந்துள்ளார். விசிஷ்டாத்வைதிகள் இதை ஒரே காசின் இரு பக்கங்களைக் கண்டனர். ப்ரஹ்மத்துக்கு இவ்விரு தகைமைகளுமுண்டு என்றனர் உபநிஷதுச் சான்றுகளோடு. ஹேய குணங்கள் இல்லை ப்ரஹ்மத்துக்கு ஆனால் கல்யாண குணங்களுண்டு என்பதே. கல்யாண குணங்களுண்டு, ஸகுணம். ஹேய குணங்களில்லை, நிர்குணம்.

ஆழ்வார் திருவாய்மொழித் தொடக்கத்திலேயே இவ்விளக்கம் தருகிறார் எல்லார்க்கும் பெரியனான எம்பெருமான் எல்லாக் கல்யாண குணங்களும் நிறைந்தவன்.

ப்ரஹ்மம் எனும் சொல்லே “ப்ரு” எனும் பெரிது எனும்பொருள்படும் வேர்ச் சொல்லில்லிருந்து வருவது. .

எம்பெருமானார் ப்ரஹ்மம் எனும் சொல்லை ஆழ்வார்வழியில் விளக்குவதாவது:

உயர்வற=அநவதிகாதிசய

உயர்=அஸந்க்யேய

நலம் உடையவன்=கல்யாண குணகண

யவனவன்=புருஷோத்தமன்

ஸ்வாமியின் திருவாக்கில் ஆழ்வார் திருமிடறு எதிரொலிப்பதைக்  காணக் கூடியவர்களே பாக்யசாலிகள்.

அடியேன் சடகோப ராமானுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/2018/02/22/dramidopanishat-prabhava-sarvasvam-24/

வலைத்தளம் – https://srivaishnavagranthamstamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம் 23

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம்

<< பகுதி 22

 

ஸ்ரீ ராமாநுஜரின் க்ரந்தங்களை ஆழ்ந்து கற்றல்

ஸ்ரீ ராமாநுஜரின் க்ரந்தங்களைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் அவற்றை ஆழ்ந்து வாசிக்க வேண்டும். அவரது சொற்களின் உட்பொருளை மேலோட்டமான வாசிப்பில் தெரிந்துகொள்ள முடியாது.  ஆளவந்தார், ஆழ்வான், பட்டர், வேதாந்த தேசிகர் போன்றோரோடு ஒப்புநோக்கும்போது இது தெளியலாகும். வேறுபாடு நடை (சைலி), உட்கருத்து இரண்டிலுமுண்டு.

இராமானுசரின் க்ரந்தங்களைச் சேவிக்கும் ஒருவர் சொற்களின் உள்ளாழத்தை முற்றும் விடுத்து அவற்றின் மேல் அழகோடு நிறுத்திக்கொள்ளலாம். அப்போது ஸ்வாமியின் முழுக்கருத்தும் காட்சியும் கிடைக்காது.  ஸ்வாமியின் முழுமையான திருவுள்ளக் கருத்து புலப்பட வேண்டுமெனில் ஆழ்வாரின் சொற்கள் எவ்வாறு பயின்று வருகின்றன எனக் காண வேண்டும்.

ஆழ்வாரின் சொற்கள் எவ்வாறு பயின்று வருகின்றன எனப் பாராமல் ஸ்வாமியின் திருவுளக் கருத்துகள் எவ்வாறு அவற்றையே எதிரொலிக்கின்றன எனப் பார்ப்போம். அப்படிப் பார்த்தால் ஸ்வாமி  ஆழ்வார்கள் திறத்தில் மட்டுமின்றி எவ்வாறு மற்ற விஷயங்களிலும் நம் புரிதலுக்கு விஸ்தாரமான தளம் அமைத்துள்ளார் எனத் தெரியும்.

கீதா பாஷ்யத்தின் தொடக்கத்தில் உள்ள ஸ்வாமியின் ஆளவந்தார் பற்றிய தனியன்”

யத் பதாம்போருஹ-த்யான வித்வஸ்தாசேஷ-கல்மஷ
வஸ்துதாம்-உபயாதோ-ஹம் யாமுநேயம் நமாமி தம்.

என்பதே அந்த ச்லோகம்.

ஸ்வாமி பஞ்சாசார்ய பதாச்ரிதர் ஐந்து ஆசார்யர்களின் அடி பணிந்தவர் என்பது தெரிந்ததே.  இதற்குக் காரணம், ஸ்வாமிக்கு ஆளவந்தாரிடம் நேரடியாகக் கற்கும் வாய்ப்பு இல்லாமற் போனதேயாம்.  ஆகவே அவர் யாமுனாசார்யர் திருவுளப்படி அவரது ஐந்து சிஷ்யர்களிடம் ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கோட்பாடுகளைக் கற்கவேண்டியதாயிற்று. ஸ்ரீ க்ருஷ்ணன் சாந்தீபநியிடம் கற்றாப்போலேயே ஆகிலும், ஆளவந்தார் ஸ்வாமி திருவரங்கம் சேருமுன்பே தம் திருமேனி விட்டுத்திருநாடலங்கரித்து விட்டபடியால் கல்வி ஐவரிடம் அமைந்தது. 

ஆகவே ஸ்வாமி கீதா பாஷ்யத் தொடக்கத்தில் தாம் கற்ற தம் மற்ற ஆசார்யர்களை விடுத்து ஆளவந்தாரை மட்டும் துதித்து மற்றையோரைத் துதிக்கவில்லையே, குருபரம்பரை முழுவதுக்குமாகவன்றி ஆளவந்தாரை மட்டும் வணங்கி விட்டுவிட்டாரே எனத் தோன்றும். ஆழ்வான், பட்டர், தேசிகர் க்ரந்தங்களில் குருபரம்பரை பற்றிய குறிப்புகளும் முற்பட்ட ஆசார்யர்கள் அனைவர் பற்றியும் விரிவான பிரஸ்தாவங்களுண்டு.

ஸ்வாமியின் இத்தனியனில் குருபரம்பரை பற்றியோ மற்ற ஆசார்யர்கள் பற்றியோ வெளிப்படைக் குறிப்பில்லையேனும், அவர்களெல்லாரையும் பற்றியும் இத்தனியன் பேசுகிறது என்பதே இதற்கு விடையாம்.

  • “யத்பதாம்போருஹ ” எனும் சொல் ய், அ, த், ப், அ, த், அ, ம், ப், ஒ, ர், உ, ஹ், அ  எனப் பதிநான்கு பகுதிகளாலானது. அதாவது ஏழு ஜோடித் திருவடிகளைக் குறிப்பதாகக் கொள்ளலாம். இந்த ஏழு இணைத் திருவடிகள் ஸ்வாமியின் ஐந்து ஆசார்யர்கள், ஆழ்வார், ஆளவந்தாரையே குறிப்பனவாகக் கொள்ள வேணும்.
  • இதை வேறு விதமும் காணலாம். இந்த “யத்பதாம்போருஹ ” சப்தத்தை ஷஷ்டி தத்புருஷ ஸமாஸமாக எடுத்து, யஸ்ய பதாம்போருஹே எனக் கொண்டு, யாவருடைய தாமரைத் திருவடிகளில் என விளக்கம் பெற்று, மேலும் அதை இப்படி மூவகைகளில் நிர்வஹிக்கலாம்:
    1. ஆளவந்தாரின் திருவடித் தாமரைகள் அவரது திருமேனியிலே                              வணங்கப்படுகின்றன.
    2. ஆளவந்தாரின் திருவடிகள் – அவரால் தொழப்பட்ட                           எம்பெருமான், ஆழ்வார், நாதமுனிகளின் திருவடிகள்,
    3. ஆளவந்தாரின் திருவடிகள் – அவர்தம் சிஷ்யர்கள், சிஷ்யர்களைத் திருவடிகளாகக் கூறுதல் மரபாதலால். ஆகவே அவர்தம் ஐந்து சிஷ்யர்களைக் குறிக்கும்.
  • ஸ்வாமியின் இத்தனியன் “பதாம்போருஹ” என “ப” சப்தத்தோடு தொடங்குகிறது. பெரியநம்பிகள்தாம் ஸ்வாமிக்குப் பஞ்ச சம்ஸ்காரங்கள் செய்து மந்த்ரோபதேசமும் அர்த்த உபதேசமும் செய்து வைத்தார்.ஆகவே அவர்க்கு ஸ்வாமியின் ஆசார்ய பரம்பரையில் விசேஷ இடமுண்டு. அவர் திருநாமம் பராங்குச தாசர் என்பது “ப”வில் தொடங்குவது. பராங்குசர் என்பது முதலிலேயே நம்மாழ்வார் திருநாமம்.

இவ்வாறாக, இராமாநுசர்  தம் ஆசார்யன் தனியனில் குருபரம்பரை முழுமையையும் துதித்தாராயிற்று. ஆழ்வானின் சிஷ்யரும் சுவாமியின் சமகாலத்தவருமான அமுதனார் தம் க்ரந்தத்தில் இராமானுசருக்கு அவர் முன்னோருடனான தொடர்பையே விசேஷித்துப் பாடினார்.

இதுவே ஒரு பேரறிவாளனுக்கான அடையாளம். ஒரு சாதாரண வித்வான் சொல்லுக்கு, தானே உள்ள பொருளோடு நிற்பார். சுவாமியின் ஈடு இணையற்ற மேதாவிலாசம் நமக்கு அவரது ஒரு சொல்லில் பல பொருள்களைக் காட்டுகிறது.   எம்பெருமானாரின் க்ரந்தங்கள், சொற்கள் பழையதாகி வருகின்றன, ஆனால் பொருளோ தினமும் இளமையாய் உள்ளது.

அடியேன் சடகோப ராமானுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/2018/02/21/dramidopanishat-prabhava-sarvasvam-23/

வலைத்தளம் – https://srivaishnavagranthamstamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம் 22

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம்

<< பகுதி 21

ஸ்ரீ பாஷ்யத்தின் மூலம் ஆழ்வார் ஒளிவிட்டுப் பிரகாசிக்கிறார்

பாஷ்யத்தின் மங்கலச்லோகம் ஸ்ரீநிவாசனுக்கான  மங்களாசாசனம் மட்டுமன்று, அது நம்மாழ்வாருக்கான மங்களாசாசனமும் ஆகும்.

அதே மங்கலச்லோகம் நம்மாழ்வாரையும் எப்படிக்  குறிக்கிறது என்பதைப் பார்ப்போம்.

அகில-புவன -ஜந்ம -ஸ்தேம -பங்காதி -லீலே  

அகிலபுவன ஸ் தேம  பங்காதியாய் இருப்பவன் எம்பெருமான். “தேன ஸஹ லீலா யஸ்ய” இந்த எம்பெருமானோடு அவனாகிய லீலையை விளையாடுபவர் ஆழ்வார். ஆகவே அகில புவன ஜந்ம ஸ்தேம பங்காதி லீலா எனும் அடைமொழி ஆழ்வாரைக் குறிக்கிறது.

எம்பெருமானுடனான விளையாட்டை ஆழ்வாரே பாடுகிறார் ”என்னுடைய பந்தும் கழலும் தந்து போகு நம்பீ” என்றும், “விளையாடப் போதுமின் என்னப் போந்தமை” என்றும்.

இந்தச் சொற்களின்  தேர்வு இன்னொரு விளக்கத்துக்கும் ஹேதுவாகிறது – புவன ஜந்ம ஸ்தேம பங்காதி லீலா அகிலம் யஸ்ய. புவன ஜந்ம ஸ்தேம பங்காதி லீலையே இவ்வண்ட சிருஷ்டியின் ப்ரதான காரணம், அதாவது எம்பெருமான்.  இவன் யாருக்கு இப்படி எல்லாமாய் இருக்கிறான் எனில், ஆழ்வாருக்கே. ஏன் எனில் அவர் ஒருவரே “உண்ணும் சோறு பருகு நீர் தின்னும் வெற்றிலையும் எல்லாம் கண்ணன்” என்றார். நமக்கு உயிர் பிழைக்கச் சில,  வளர்ச்சி பெறச்சில, இன்பம் அனுபவிக்கச் சில எனப் பொருள்கள் தேவை. ஆனால் ஆழ்வாருக்கு கிருஷ்ணனே இம்மூன்றுமாய் உள்ளான்.

விநத-விவித-பூத-வ்ராத-ரக்ஷைக-தீக்ஷே  

இவ்வெல்லாவற்றையும் காப்பவன் எம்பெருமானே.  ஆயினும் பக்தன் நோக்கில் எம்பெருமான் பூரணமாகத் தேவைப்படுவதில்லை.  ஸ்தனன்ஜயப் ப்ரஜைக்கு அதன் பசி தீரப் பால் கிடைப்பதால் அதன் நோக்கு தாயின் ஸ்தனத்திற்போலே எம்பெருமானை வணங்கும் அடியானுக்கு அவன் திருவடியிலேயே கைங்கர்யம் பற்றி நோக்கு.

எம்பெருமானின் திருவடி நிலைகளே ஸந்நிதிகளில் சடாரி அல்லது ஸ்ரீ சடகோபம் என ஆழ்வார் பேராலேயே வழங்கப் பெறுகிறது. ஆகவே ஆழ்வாருக்கும் எம்பெருமான் திருவடிக்கும் வேறுபாடில்லை. ரக்ஷை வேண்டும் அடியாருக்குத் திருவடிகளாகிய ஆழ்வாரே கிடைக்கிறார்.

ச்ருதி சிரஸி விதீப்தே

ச்ருதி  சிரஸ்ஸாவது வேதாந்தம். ச்ருதி சிரஸி விதீப்தே எனில் வேதாந்தத்தில் நன்கு உணர்ந்தவர், வேதாந்தம் எம்பெருமானை அறியவே என்று உணர்ந்தவர் ஆழ்வார். ஆகவே இச்சொற்றோடரும் அவர்க்கு இசையும்.

வேதமே ஆழ்வாரை, “தத் விப்ராஸோ விபந்யவோ ஜாக்ரவாக்ம்ஸஸ் ஸமிந்ததே” விப்ரா எனும் சொல் ஆழ்வாருக்கே பொருந்தும். “ந சூத்ரா பகவத்பக்தா விப்ரா பாகவதாஸ்ம்ருதா” என்றபடி அடியானாக  உள்ள ஒருவர் மாய மயக்குகளில் சிக்கி உழலமாட்டார். “பண ஸ்துதௌ” என்பதால் விபன்யவோ என்பதற்கு எம்பெருமான் திருக்குணங்களைப் பாடுபவர் என்றதால் அவ்வகையிலும் ஈடு இணையற்ற பாசுரங்கள் பாடிய ஆழ்வாரையே குறிக்கும். “தேவிற்  சிறந்த திருமாற்குத் தக்க தெய்வக் கவிஞன்”.  “ ஜாக்ர வாக்ம் ஸ” என்பது  எப்போதும் விழிப்புணர்ச்சியோடிருப்பது. எம்பெருமானையன்றி வேறொன்றும் பாராது, அவனையன்றி மற்றொன்று உணராது நினையாது அவனையே அனுபவித்திருக்குமவரான ஆழ்வாரே இச்சொற்றொடருக்கு இலக்கும் இலக்கியமும். தானே ஸத்தையாயும் எப்பொருளாயும் இருந்து ஒளிரும் எம்பெருமான் விஷயமாகவன்றோ ஆழ்வார் “கண்ணாரக் கண்டு கழிவதோர் காதலுற்றார்க்கும் உண்டோ கண்கள் துஞ்சுதலே” என்று பாடினார்? இவ்வேத வாக்யத்துள்ள  “வி” என்பதை ஸ்ரீபாஷ்யச்லோக இறுதிச்சொல்லான ஸமிந்ததேவிலுள்ள “ஸம்” காட்டுகிறது.

ப்ரஹ்மணி

எல்லாவிதத்திலும் பெரியது எனக்காட்டும் “ப்ரு” எனும் சொல்லின் அடியாக வந்த சொல் ப்ரஹ்மம்.பரப்ரஹ்மமே அவரிடம் கட்டுண்டுள்ளதென்பதே ஆழ்வாரின்  பெருமை. பெரிய திருவந்தாதியில் ஆழ்வார் இதனை, “யான் பெரியன், நீ பெரியை என்பதனை யார் அறிவார்” என்று காட்டுகிறார். ஆகவே ப்ரஹ்மம் என்பதன் சரியான பரியாயம் பெரியன்.

ஸ்ரீநிவாஸே

இதெல்லாம் சரி….ஆனால், ஸ்ரீநிவாசே என்பதை ஆழ்வார் பரமாக நிர்வஹிக்க முடியாது, ஏனெனில் ஆழ்வார்க்கு ச்ரிய:பதித்வம் இல்லையே எனலாம்.

ச்ரிய:பதித்வம் எம்பெருமானின் ஏகதேசமான உரிமைதான், எனினும் ஆழ்வார் ஸ்ரீ நிவாசனே…. மேலும் சம்பிரதாயத்தில் ஸ்ரீநிவாசர்கள்  பலர் உளர்.

லக்ஷ்மணோ லக்ஷ்மி ஸம்பன்ன – லக்ஷ்மணன் லக்ஷ்மியை உடையவன்,

ஸ து நாக வர ஸ்ரீமான் – கஜேந்த்ரனும்ஸ்ரீமான்,

அந்தரிக்ஷ கத ஸ்ரீமான்  – விபீஷணன் நடு வானில் நின்றவன் ஸ்ரீமான் ஆனான். இவ்வொவ்வோரிடத்திலும் ஸ்ரீ அல்லது லக்ஷ்மி என்பது வெவ்வேறு பொருள் தருவதாகும். லக்ஷ்மணனுக்கு ஸ்ரீ கைங்கர்யம், கஜேந்திரனுக்கு ஸ்ரீ அவன் கைம்மலரை எம்பெருமானுக்கு ஸமர்ப்பிக்க விரும்பிய மனத்தூய்மை, விபீஷணனுக்கு ஸ்ரீ அவன் மனதில் துயரம் இருப்பினும் எல்லா செல்வமும் விட்டுப் பெருமாளை சரண் புக்கது.  

ஆழ்வார் விஷயமாகவோ எனில் வ்யாக்யாதாக்கள் அவரிடம் ஸ்ரீ இருப்பது போக அவரே ஸ்ரீ, பிராட்டி என்றார்கள். ஆழ்வார் முன் சொன்ன பிரபன்னாதிகாரிகளின் ஒவ்வொரு குணமும் நிரம்பப் பெற்றதால் ஸ்ரீநிவாசர், தாமே பிராட்டி போலானதாலும் ஸ்ரீநிவாசர் என்று எண்ணத்தகும்.

இவ்வாறாக, எம்பெருமானார் எம்பெருமானை அனுபவிக்கு முகமாக இச்லோகத்தால் ஆழ்வாரை அனுபவித்தார் என்பது தெளிவு. ஆழ்வார் ப்ரபாவம் ஸ்ரீ பாஷ்யம் முதலில் தொடங்கி, இறுதி வரை, ஆம் கடைசி ஸூத்ர பாஷ்யம் வரை செல்கிறது.

ஸ்ரீ பாஷ்யம் விவரிக்கும் கடைசி ஸூத்ரம் “அநாவ்ருத்தி அநாவ்ருத்திஸ்  சப்தாத்” என்பது. இதில் அநாவ்ருத்தி சொல்லின் பொருளாவது, விடுபட்ட ஜீவாத்மா மீண்டும் இம்மாயாவுலகுக்கு வருவதில்லை என்பது.

திரும்ப வராததற்குக் காரணம், சப்தாத், அதாவது இவ்வாறு வேதம் சொல்வதால். வேதம், “ந ச புநராவர்த்ததே ந ச புநராவர்த்ததே” என்கிறது:விடுபட்ட ஜீவாத்மா மீண்டும் இவ்வுலகுக்கு வருவதில்லை.

இது வறண்ட வேதாந்தக் கோட்பாடுள்ளவருக்கு ஒப்புதலாகலாம். ஆனால் தேர்ந்த ஞானமுள்ள வேதாந்தியும் உணர்வுபூர்வமான ஸாம்ப்ரதாயிகருமான ஸ்வாமிக்கு அன்று. மற்ற வ்யாக்யாதாக்கள் போலன்றி அவர் ஒரு முக்கியக் கேள்வியை இந்த ஸூத்ரத்தில் கண்டார்: ப்ரஹ்மம், ஜீவன் பற்றி என்ன வேறுபாடுகளிருப்பினும், வேதாந்தத்தில்  வேண்டிய ஒரு முக்கியக் கேள்வி மோக்ஷம்/விடுதலை என் அவ்வளவு கவர்ச்சிகரமாய் உள்ளது? அத்வைதிக்கு, ஏற்கெனவே அவித்யையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள ப்ரஹ்மம் இதனால் பாதிக்கப்படாமல் உள்ளது என்பதை விளக்குவதே பெரிய காரியம். ப்ரஹ்மம் ஏற்கெனவே அவித்யைக்கு உள்ளாகாவிடில் அதற்குப் “பல” எனும் எண்ணமே தோன்றாது. ப்ரஹ்மம் ஒழிந்த வேறொன்றும் இல்லையாதலால் அவித்யைக்கு மாறான அதற்கு அதினின்றும் தப்புதலில்லை. திரும்புவதில்லை என்பது ஒட்டுமொத்தமாக இன்றி ஒப்புநோக்கில் மட்டுமெனில் ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் வேதாந்தம் யாவும் வீணாகும். ஆகவே ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் ஜீவன் திரும்ப வருமோ எனும் ஐயத்தை எழுப்பி, வேதம் சொல்கிறபடியால் வாராது என்று பறை சாற்றுகிறது.  இந்த ஸூத்ரகாரர் அத்வைதத்தில் ஒரு துளியும் இல்லை என்பது இந்த ஐயத்தை இல்லை செய்ததிலிருந்தே அறியலாம். முற்றிலும் ஸ்வதந்த்ரமான ப்ரஹ்மத்தை நம்பும் த்வைதிக்கும் அந்த ப்ரஹ்மத்தை ஒரு ச்ருதி வாக்யத்தால் கட்டுப்படுத்துவது, (ஜீவனை மீண்டும் இவ்வுலகுக்கு அனுப்புவதிலிருந்து) இக்கேள்வி முக்கியமானதே.

ஆனால் ஒரு விசிஷ்டாத்வைதிக்கு இக்கேள்வி தள்ளுபடியன்று, விடையளிப்பதும் கடினமன்று. ஏனெனில் ஜீவன் ப்ரஹ்மத்தின் ப்ரகாரமே ஆதலால். அவன் ப்ரஹ்மத்தின் ப்ரகாரமே ஆதலால் விடுபட்டபின் மீண்டும் இவ்வுலகுக்கே வருவதெனில், அவித்யையில் இவ்வுலகு தெரிவதே ஆகும்.

ஆகிலும், விசிஷ்டாத்வதத்தில் ப்ரஹ்மம் மட்டுமே ஸ்வதந்த்ரமானது, ஜீவனைக் கட்டுப் படுத்தவும் வல்லது. எம்பெருமான் ஏன் மீண்டும் ஆத்மாவைத் திரும்ப அனுப்பக் கூடாது? இக்கேள்விக்கு விடை காண்கையில் ஸ்வாமி வேதத்தையும் தாண்டிச் சென்று, ஆய்வு செய்கிறார். ஏன் ச்ருதி இப்படிச் சொலிறது, என்பதை அவர்க்கே உரிய பாணியில் தர்க்க, புராண, லௌகிக நெறிகளில் ஆய்ந்து ஒருங்கிணைக்கிறார்.

பிரம்மத்துக்கும் ஜீவனுக்குமுள்ள பந்தம் அம்ச/அம்சி பாவத்தைத்தாண்டி உண்மை அனுபவ ரீதியாகக் காதலன்/காதலி எனும் நிலையும் உண்டு. ப்ரஹ்மத்துக்கும் ஜீவனுக்குமுள்ள சம்பந்தம் வெறும் அறிவாராய்ச்சி விளக்கங்களில் மட்டுமில்லை, இரு நபர்களுக்கிடையிலான அனுபவ உறவுணர்வில் உள்ளது. இது பரம சேதனன் சேதனனைக் காதலோடு ஆரத்தழுவும் நிலை. ஜீவனின் நிலையைப் பற்றிக் கண்டுகொள்ளாமல் வெறும் ஆதாரமாய் இருக்கும் நிலையன்றி, பரம சேதனன் சேதனனை அடையப் பல வடிவுகளும் முயற்சிகளும் ஏற்கிறான். அவன் ஆரா அன்புள்ள காதலன், ஒருபோதும் கைவிடாத காதல் கொண்டவன். “ஸ  ச மம ப்ரிய:” என்று சொல்பவன். ஜீவன் என் அன்புக்குரியவன் எனும் இதைப் பொருளில்லாமல் சொல்வானா?

இதற்கு ஸ்வாமி நம்மாழ்வாரின் பாசுரங்களில் விடை கண்டார்.  காதல் விளையாட்டு நம்மாழ்வார் அனுபவங்களிற்போல் வேறு எங்குண்டு?

ஆழ்வார் அநுபவத்தை முன்னாகக் கொண்டு ஸ்வாமி, “ந ச பரமபுருஷ ஸத்ய ஸங்கல்ப அத்யர்த்தப்ரியம் ஞாநிநாம் லப்த்வா கதாசித் ஆவர்தயிஷ்யதி”.

நழுவாத ஸங்கல்பங்கொண்ட பரமபுருஷன் தனக்கு மிகப்ரியமான மயர்வறப்பெற்ற சேதனனை   மிக்க பரிச்ரமத்துடன் அடைந்தபின் விடுவானா? கிருஷ்ணனை வெண்ணெய் திரும்பத் தா எனில் தருவானோ?

சேதனனை அடைந்து அநுபவிப்பதில் எம்பெருமானுக்குள்ள ஆசையை ஆழ்வார், “என்னை முன்னம் பாரித்துத் தானென்னை முற்றப் பருகினான்” என்கிறார்,  அவன் என்னை முழுதுமாக அநுபவித்தான். இந்தக் காதலை வார்த்தைகளால் விளக்கமுடியாது, உணரவே முடியும். இவ்வாறான திருத்தவொண்ணாத காதல் நோயாளன் பெற்ற சேதனனைத் திரும்பவிடுவனோ!

ஸ்வாமி ஸ்ரீ பாஷ்யத்தை ஒரு பேருரையாய் நிகமிக்கிறார் – ”வாசுதேவஸ் ஸர்வம் இதி ஸ மஹாத்மா ஸு துர்லப:” எனும் கண்ணன் எம்பெருமானின் தன்னை விட்டு விலகும் சேதனனைப் பற்றிய நிர்வேத ப்ரகடணத்தை உதாஹரிக்கிறார். எம்பெருமான் உத்தராயணத்தில் கிளம்பிச் சென்றபின் ஆழ்வார் தக்ஷிணாயனத்தில் “உண்ணும் சோறு பருகுநீர் தின்னும் வெற்றிலையும் எல்லாம் கண்ணன்” எனக் கண்ணனே எனக்கு எல்லாமும் எனச் சொல்லிப் போந்தார். கண்ணனின் திருப்பவளம் உதிர்த்த சொற்களே ஆழ்வார் பாசுரமாக வந்தன.

ஸ்ரீ பாஷ்ய அனுபவம்/ரஸனைக்கு ஆழ்வார் பற்றிய ஞாநமும் அவர் பாசுர அனுபவமும் எவ்வளவு இன்றியமையாதது!  

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்

அடியேன் சடகோப ராமானுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/2018/02/20/dramidopanishat-prabhava-sarvasvam-22/

வலைத்தளம் – https://srivaishnavagranthamstamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org