Monthly Archives: March 2018

காரேய் கருணை இராமாநுசன்

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம: ஸ்ரீ வாநாசல மஹாமுநயே நம:

திருவரங்கத்து அமுதனார் தம் இராமாநுச நூற்றந்தாதி இருபத்தி ஐந்தாம் பாசுரத்தில் ஸ்வாமியை “காரேய் கருணை இராமாநுசா” என்று போற்றுகின்றார். இங்கு எம்பெருமானார் மேகங்களோடு ஒப்பிடப் படுகின்றார். மேகங்கள் பெருவள்ளல்களாகக் கருதப் படுகின்றன. ஏனெனில் :

  • அவை எவரும் கேளாமலே கடலிலிருந்து நீரை முகர்ந்து நிலத்தில் ஊற்றுகின்றன.
  • அவை நல்லவன்/கெட்டவன், ஏழை/செல்வன் என்று வேறுபாடு கருதாது நீரை மழையாய்ப் பொழிகின்றன
  • அவை கறுத்திருப்பதன் காரணம் அவைகள் நீரைச் சுமந்து யாவர்க்கும் வழங்க காத்திருக்கின்றன என்பதே

அதேபோல் எம்பெருமானாரும் சாஸ்த்ரார்த்தங்களை கற்றார் கல்லார் என்று வேறுபடுத்தாமல் ஜீவாத்மாக்களை உயர்த்த வேண்டுமென்னும் ஒரே நோக்கோடு தாராளமாக யாவர்க்கும் வழங்கினார்.

ஸ்ரீவசன பூஷணத்தில் பிள்ளை லோகாசார்யர் பெரியாழ்வார் எம்பெருமானார் இருவருடையவுமான ஓர் இயல்பை அழகாகச் சுட்டிக் காட்டுகிறார். அதை அநுபவிப்போம் :

மங்களாசாஸனத்தின் (எம்பெருமான் நன்றாய் இருக்கவேண்டுமே என்று பிரார்த்திப்பது) முக்யத்வத்தைப் பேசும்போது உலகாசிரியர் எப்போதும் மங்களாசாஸனத்திலேயே ஊறியும் ஊன்றியும் இருப்பவரான பெரியாழ்வாரைப் பற்றி சாதிக்கிறார். ஸூத்ரம் 255ல்  எம்பெருமானாரும் பெரியாழ்வாரும் எம்பெருமானை மங்களாசாஸனம் செய்வதிலேயே ஊற்றமாய் இருந்தனர் என்று காட்டுகிறார்.

“அல்லாதவர்களைப் போலே கேட்கிறவர்களுடையவும் சொல்லுகிறவர்களுடையவும் தனிமையைத் தவிர்க்கையன்றிக்கே, ஆளுமாளார் என்கிறவனுடைய தனிமையைத் தவிர்க்கைக்காயிற்று பாஷ்யகாரரும் இவரும் உபதேசிப்பது”

மாமுனிகள் தம் வ்யாக்யானத்தில் இதை வெகு அழகாக இந்தப் ப்ரகரணத்தில் சாதிக்கிறார்:

  • ஆழ்வார்கள்/ஆசார்யர்கள் ஜீவாத்மாக்களுக்கு உண்மை ஞானம் ஊட்டி மேலேற்ற விரும்பினார்கள்
  • அவர்கள் சிஷ்யர்களை உத்தரிப்பித்த போதே ஸத் ஸங்கத்தையும் பேணிக்கொண்டார்கள் ஸம்ஸாரத்தில் பரஸ்பர நன்மைக்காக
  • ஆனால் பெரியாழ்வாரும் எம்பெருமானாரும் எப்போதுமே எம்பெருமான் திருமேனி ஸம்ரக்ஷணத்திலேயே கண்ணாய் இருந்தார்கள்
  • மாமுனிகள் இவ்விஷயத்தை ஸாதிக்கும்போது லோகாசார்யர் ஸ்வாமியை எம்பெருமானார் என்னாதே பாஷ்யகாரர் என்றதன் ஸ்வாரஸ்யம் அவர் ஒரு ஸாதாரண வ்யக்தி அல்லர், சாஸ்த்ர வேதாந்தங்கள் ஸ்ரீபாஷ்யம் இயற்றுமளவுக்குக் கைவந்தவர் என்பதால் என்பது குறிக்கொள்ளத் தக்கது

ஆசார்ய ஹ்ருதயம் சூர்ணிகை 204ல் அழகிய மணவாள பெருமாள் நாயனார் சீதாப் பிராட்டி (ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி), ப்ரஹ்லாதாழ்வான், விபீஷணாழ்வான், நம்மாழ்வார், எம்பெருமானார் இவ்வைவரின் காருண்யத்தை மேன்மையாகச் சொல்கிறார்:

“தாய்க்கும் மகனுக்கும் தம்பிக்கும் இவர்க்கும் இவரடி பணிந்தவர்க்குமே இவையுள்ளது”

நாயனாரின் இந்தத் திருவாக்கை மாமுனிகள் விசதமாக வ்யாக்யானித்துள்ளார். இவை உள்ளது என்றது:

  • ஸம்பந்த ஞாநம் – ஸம்ஸாரத்திலும் பரமபதத்திலும் எல்லா ஜீவாத்மாக்களும் எம்பெருமானோடு ஒரே உறவையுடையன. முக்யமாக பிதா புத்ர (தகப்பன்/மகன்), சேஷ/சேஷி (ஆண்டான்/அடிமை). சிலர் இவ்வுறவை உணர்ந்துள்ளனர் பலர் உணர்ந்திலர்
  • ஜீவாத்மாக்களின் அபராதங்களைக் கண்டு பொறுக்க இயலாமை – அறியாமையால் அவர்கள் செய்யும் பிழைகள் எண்ணிறந்தவை.
  • பெருங்கருணை – இஜ்ஜீவர்கள் உலகியலில் மூழ்கிக் கிடக்கக் கண்டு எம்பெருமானே இவர்களை கடைத்தேற்ற இயலாதெனக் கைவாங்கியிருக்கும்போது இவர்களுக்காக‌ இரங்கி இவர்கள் வாழ்ச்சிக்காக மனம் கலங்குபவர்கள் ஆழ்வார்கள்/ஆசார்யர்களே.

சீதாப் பிராட்டி கொண்ட கருணை எவ்வளவெனில் தன்பால் தீமனங்கொண்ட இராவணனையும் உய்விக்க அவள் தான் தாயானபடியால் அவனை நீ பெருமாளை வணங்காவிடிலும் அவனோடு நட்பாவது பாராட்டி உய்ந்து போவாய் என்றாள்.

ப்ரஹ்லாதன் தான் பெருமாளிடம் கொண்ட பக்திக்காகத் தன்னைப் பலவாறு துன்புறுத்திய தன் தந்தையையும் தன்னோடிருந்த சிறார்களையும் அவர்கள் உணராவிடினும் எம்பெருமானிடம் ஈடுபடுத்தவே விரும்பினான்.

தன்னை எப்போதும் இழித்தும் பழித்தும் பேசி இகழ்ந்த இராவணனையும் விபீஷணன் திருத்தி வாழ்விக்கவே விரும்பி முயற்சி செய்தான்.

நம்மாழ்வார் பெருங்கருணையால் முற்றிலும் உலகியலில் ஆழ்ந்து எம்பெருமானை நினையாத ஜீவர்களுக்காகக் கலங்கினார்.

கடைசியாக ஆழ்வாரின் திருவடியாகவே கருதித் தொழப்படும் எம்பெருமானாரும் பரம ரஹஸ்யமான சாஸ்த்ரார்த்தங்களைத் தாம் மிகவும் பரிச்ரமப்பட்டுப் பயின்றாலும் அவற்றைக் கற்க ஆவலுடையோர்க்கு ஒரு தகுதியும் கருதாது கற்பித்தார். அப்படிக்கற்றோர் வழியாக இந்த பர ஞானம் எல்லார்க்கும் சென்று சேரவும் வழி வகுத்தார்.

நாயனார் ஆச்சான் பிள்ளை தமது “சரமோபாய நிர்ணயம்” (http://ponnadi.blogspot.com/p/charamopaya-nirnayam.html) எனும் திவ்ய க்ரந்தத்தில் மிக விபுலமாகக் காட்டியுள்ளார்.

உபதேச ரத்தின மாலையில் மணவாள மாமுனிகள் எம்பெருமானாரை எல்லாரும் ஏற்றுப் போற்ற ஒரு தலையாய காரணம் என்று இக்கருணையையே காட்டியருளுகிறார். எம்பெருமானார்க்கு  முன்பிருந்த ஆசார்யர்களுக்கு இல்லாத ஒரு குண விசேஷம் இக்கருணை என்பதை அவர்:

“ஓராண் வழியாய் உபதேசித்தார் முன்னோர்
ஏரார் எதிராசர் இன்னருளால் —பாருலகில்
ஆசை உடையோர்க்கெல்லாம் ஆரியர்காள் கூறுமென்று
பேசி வரம்பறுத்தார் பின்”

என்கிற பாசுரத்தில் காட்டியருளினார்.

எம்பெருமானார் காலத்துக்கு முன்பு, ஆசார்யர்கள் ஞானத்தை மிகவும் தேர்ந்தெடுத்தவர்களுக்கே அளித்தனர். முதலில் மாணாக்கர்களை நன்றாகப் பரிசோதித்து, அவர்களிடம் பல காலம் கைங்கர்யத்தை ஏற்றுக் கொண்டு, தாங்கள் த்ருப்தி அடைந்த பின்பே உபதேசம் செய்தனர். எம்பெருமானாரோ ஸம்ஸாரத்தில் சேதனர்கள் உண்மை ஞானத்தைப் பெறப் படும் துன்பத்தைக் கண்டு, தன்னுடைய சிஷ்யர்களில் 74 ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவர்களை ஸிம்ஹாஸனாதிபதிகளாக்கி, அவர்களை ஆசை உடையோர்க்கெல்லாம் பகவத் விஷயத்தைக் கற்பிக்கும்படி செய்தார். தானும் பல சமயங்களில் ஆசையுடையோர்க்கு விஷயங்களைக் கற்பித்தார். ஆசார்யர்களில், எம்பெருமானார் காலத்துக்கு முன்பிருந்தவர்கள் அனுவ்ருத்தி ப்ரஸன்னாசார்யர் (சிஷ்யர்களைப் பூர்ணமாகப் பரிசோதித்து ஞானத்தை அளித்தவர்கள்) என்று அழைக்கப் பட்டனர். ஆனால் எம்பெருமானாரே முதல் க்ருபா மாத்ர ப்ரஸன்னாசார்யர் (தன் பெருங்கருணையால் சிஷ்யர்களுக்கு உயர்ந்த ஞானத்தை அளிப்பவர்)

இவ்வாறாக திருவரங்கத்து அமுதனார், பிள்ளை லோகாசார்யர், அழகிய மணவாளப் பெருமாள் நாயனார், நாயனார் ஆச்சான் பிள்ளை, மணவாள மாமுனிகள் யாவரும் எம்பெருமானாரின் ஈடு இணையற்ற கருணை எனும் பெரும் பண்பை நமக்குக் காட்டியருளினர். அவரே நமக்கு அரண்.

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் அமுதனார் லோகாசார்யர் நாயனாராச்சான் பிள்ளை நாயனார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்.

அடியேன் சடகோப ராமானுஜ தாஸன்

ஆதாரம் : http://ponnadi.blogspot.in/2013/05/unlimited-mercy-of-sri-ramanuja.html

வலைத்தளம் – https://srivaishnavagranthamstamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம் 8

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம்

<< பகுதி 7

தாமரைக் கண்ணன் எம்பெருமான்

(1)புண்டரீகாக்ஷனே பரப்ரஹ்மம்

சாந்தோக்யோபநிஷத் தாமரைக் கண்ணன் ஆன புண்டரீகாக்ஷனே பரப்ரஹ்மம் என்றது.இது, “தஸ்ய யதா கப்யாசம் புண்டரீகமேவமக்ஷிணீ” எனும் வாக்யத்தில் தெரிவிக்கப் படுகிறது. ஸ்தோத்ர ரத்னத்தில் ஆளவந்தார் பரப்ரஹ்மனின் வடிவைத் தெரிவிக்கக் காட்டும் பல வழிகளில் இதையும் ஒன்றாகக் கொண்டருளினார்:”க:புண்டரீக நயன:” என்பது அவர் திருவாக்கு. ஆகவே, கமல நயனனான எம்பெருமான் வாசுதேவனே பரப்ரஹ்மம் என்பது ஸ்ருதி சித்த மாயிற்று.

                    [திருவெள்ளறை – புண்டரிகாக்ஷன் எம்பெருமான்]

(ii)விளக்கத்தில் விளைந்த சர்ச்சைகள்

விளக்குவதில் உள்ள ச்ரமங்கள் காரணமாக இந்த சாந்தோக்ய உபநிஷத் ச்லோகம் சர்ச்சைகளுக்கு மூலமாய் விட்டது. யாதவப்ரகாசர் இதை மிக எளிதாக விளக்க முற்பட்டு நிரசமாக உரைத்தார்.அவர், பெருமானின் கண்கள் குரங்கின் பின்பாகம் போன்றுள்ளன என்றார், இவ்விளக்கம், ப்ரஹ்மத்தின் பெருமையைப் பகராததன்றியும், ப்ரஹ்மத்தைக் கேலிப்பொருள் ஆக்கிவிட்டது. தவறான இவ்விளக்கம் சுவாமி ராமாநுசருக்குப் பெரும் மனவருத்தம் ஏற்படுத்தியது என்பது வைஷ்ணவ சம்பிரதாய வரலாறு..

ஸ்ரீ சங்கரர் இவ்வொப்புவமையை மறைமுகமாக் கூறி இக்கஷ்டத்தைத் தவிர்க்க முயற்சி செய்தார். அவர், குரங்கின் பின்பாகம் பிரமத்தின் கண்களுக்கு நேர்பட ஒப்பாகாது என்றார், மாறாக, தாமரைக்கு(புண்டரீகம்) பிரஹ்மத்தின் கண்களுக்கு  உவமை ஆகும் என்றார். இவ்வாறு ஸ்ரீ சங்கரர் ப்ரஹ்மம் புண்டரீகாக்ஷனே என்று அறுதியிடுவதிலும் மிக உயர்ந்த ப்ரஹ்மத்தின் ஓர் அம்சத்தை மிகத்தாழ்ந்த குரங்கின் பின்பாகத்தோடு ஒப்பிடாததிலும் வெற்றி பெற்றவர், ஸ்ருதி இந்தக்கட்டத்தில் தாமரை பற்றிச் சொன்னாலே  போதுமாயிருக்க ஏன் குரங்கின் பின்பாகம் பற்றிப் பேசவேண்டும் என்பதைத் த்ருப்திகரமாக விளக்கவில்லை. கப்யாசத்தைத் தாமரைக்கு ஒப்பிடுவதும் எவ்விதத்திலும் ரசமானதன்றே.

 

(iii)ஸ்வாமி ராமானுசரின் விளக்கம்

கப்யாசம் என்பது தாமரைக்கு எவ்வாறு பொருந்தும் என்பதைத் தக்கபடி காட்டி எம்பெருமானார் இந்த ஸ்ருதி வாக்யத்தைச் சூழ்ந்துள்ள சர்ச்சையை நிறைவு செய்தார். அதாவது, ப்ரஹ்மம் தாமரைக் கண்ணன் என்பதை நேர்படச் சொல்வதிலேயே வேதாந்தத்தின் நோக்கு. ”குரங்கின் பின்பாகம்” எனும் விரசத்துக்கு மாறாக, உபநிஷத் எம்பெருமானின் திருக்கண்களின் அழகை வியந்து பேசுகிறது.சுவாமி ராமானுசரின் இந்த நேர்த்தியான விளக்கத்தால் விரசமான ஒப்புவமைகளிளிருந்து வேதாந்தம் தப்பியது.

 

இராமானுசர் அருளிய மூன்று அர்த்தங்கள்

(i)கம் பிபதி இதி கபி:=ஆதித்ய: தேன  அஸ்யதே க்ஷிப்யதே விகாஸ்யதே இதி கப்யாசம்

நீரைக் குடிப்பது கபி.சூர்யன் நீரை வற்றடிப்பதால் கபி எனப்படுகிறான்.கப்யாசம் என்பது சூர்யனால் அலற்த்தப்படுவது. தாமரைக்கு அடைமொழி ஆகி இது சூர்யனால்அப்பொழுது  அலர்த்தப்படும் தாமரையைக் குறிக்கிறது.

  

[ சூரியனால் மலர்த்தப்பட்ட தாமரை ]

(ii)கம் பிபதி இதி கபி:=நாளம்,தஸ்மின் அஸ்தே இதி கப்யாசம்

கபி நீரைக் குடிப்பது எதுவோ அதைக் குறிக்கும். தாமரையின் நாளம் நீரைக் கு டிப்பதால் அது கபி. எனவே, கப்யாசம் புண்டரீகம் என்பது, நீரில் நாளத்தால் சுமக்கப்படும் தாமரையைக் குறிக்கிறது.

[கொழுத்த தண்டுகளுடன் கூடிய தாமரைகள்]

(iii)கம் ஜலம் ஆச உபவேசனேஇதி ஜலேபி ஆஸ்தே இதி கப்யாசம்  

கம் என்பது ஜலம்.நீரில் நிற்பது கப்யாசம்.இவ்விடத்தில் கப்யாசம் புண்டரீகம் என்பது ஓர் அழகிய, நீரில் தோன்றி வளர்ந்து நிற்கிற தாமரையைக் குறிக்கிறது.

[ தண்ணீரால் தாங்கப்படும் தாமரை ]

ச்ருதப்ரகாசிகை மூலமாக திரமிடாசார்யர் தம் உரையில் ஆறு அர்த்தங்கள் சொன்னதாக அறிகிறோம். இவற்றில் மூன்று குரங்குக் குறிப்போடுள்ளதால் அவற்றின் கசடு கருதி பூர்வ பக்ஷமாகக் கருதப் படுகின்றன.மற்ற மூன்றும் ப்ரஹ்மத்தினைக் கமலக் கண்ணனாகச் சொல்வதால் அவை யுக்தமாகக் கொள்ளப் படுகின்றன. இவ்வர்த்தங்கள்  ராமானுசரால் மிக நன்றாகவும் ஸ்ருதி வாக்யத்துக்குச் சேரவும் இனிமையாக பொருத்தமாக விளக்கப் பட்டுள்ளன.

வேதார்த்த சங்க்ரஹத்தில் ஸ்வாமியால் மிகத் தெளிவாக இவ்வேதாந்தப் பொருள் இவ்வாறு விளக்கப் பட்டுள்ளது:-.

”கம்பீராம்பஸ்சமுத்பூத சம்ருஷ்ட நாள ரவிகரவிகசித புண்டரீக தலாமலாயதேக்ஷண”

கப்யாசம் எனும் சொல் மேலெழுந்தவாரியாகப் பார்க்கும்போது இவ்விரிவான பொருள் தரவே தராது. ஸ்வாமியால் எவ்வாறு இவ்வர்த்தத்தை உள்வாங்கிக்கொள்ள முடிந்தது?

ஆழ்வார்களின் அருளிச்செயல்களை அனுபவித்தவர்களால் மட்டுமே இவ்வர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். ஆழ்வார்களின் இத்தொடர்புள்ள சொற்களை அறிந்த மாத்திரத்தில் எவ்வாறு இந்த விளக்கம் அவதரித்தது என்பது விளங்கும்.

ஸ்வாமியின்  இவ்விளக்கம் ஆழ்வார்களின் எந்தத் திருவாக்குகளிலிருந்து பெறப் பட்டது என்பது இனி இத்தொடரில் மேல் வரும் விஷயங்களில் பெறப்படும்.
அடியேன் சடகோப ராமானுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/2018/02/06/dramidopanishat-prabhava-sarvasvam-8/

வலைத்தளம் – https://srivaishnavagranthamstamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம் 7

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம்

<< பகுதி 6

சமுத்ரமும் திருக்கல்யாணகுணங்களும்

பூர்வாசார்யர்களின் க்ரந்தங்களில் எம்பெருமானை சகல கல்யாண குணங்களின் இருப்பிடமாகச் சொல்லக் காண்கிறோம். அவனை சகல திருக்கல்யாண குணக் கடலாகச் சொல்லுவர்கள்.

ஸ்வாமி எம்பெருமானாரும் பல இடங்களில் எம்பெருமானின் அளவிட முடியாத பெருமேன்மைகொண்ட கணக்கற்ற கல்யாண குணங்களை எடுத்துக்காட்டி அருளுகிறார். சுவாமியின் எல்லாக் க்ரந்தங்களிலும் இப்படிப்பட்ட சொற்கள் உண்டு.

ஸ்ரீ பாஷ்யத்தில் “அனந்த குண சாகரம்” அல்லது “அபரிமிதோதார குண சாகரம்” என்ற சொற்கள் பயின்று வருகின்றன. உதாரணத்திற்கு ஸ்ரீபாஷ்யம் இரண்டாம் அத்யாயம் தொடக்கம் – “ப்ரதமே அத்யாயே ப்ரத்யக்ஷாதி ப்ரமாண  கோசராத் அசேதநாத் தத்சம்ஸ்ருஷ்டாத் வியுக்தாச்ச சேதநாத் அர்தாந்தரபூதம் நிரஸ்த நிகில அவித்யாதி அபுருஷார்த்த கந்தம் அனந்த ஞானானந்தைக தானம் அபரிமிதோதார குண ஸாகரம் நிகில ஜகத் காரணம் சர்வாந்தராத்மபூதம் பரம் ப்ரஹ்ம வேதாந்த  வேத்யம் இத்யுக்தம்”.

இதன் பொருளாவது… வேதாந்த சூத்ரத்தில் முதல் அத்யாயத்தில் பர ப்ரம்ஹம் புலன்களால் அறியப் படுமவற்றிநின்று வேறு பட்டு, பௌதிகப் பொருள்களுக்குக் கட்டுப் பட்ட ஜீவாத்மாவில் நின்று வேறுபட்டு, இப்பொருள்களினின்றும்  விடுபட்ட ஜீவாத்மாவிலிருந்தும் வேறுபட்டு அஞ்ஞானம் போன்ற அனைத்துக் குறைகளிலிருந்தும் நீங்கி, எல்லையற்ற ஞானத்துக்கும் ஆனந்தத்துக்கும் இருப்பிடமாய் நற்குணக் கடலாய் அண்ட சராசரங்கள் அனைத்துக்கும் தானே ஒரே காரணமாய் யாவற்றுக்கும் அந்தர்யாமியாய் வேதாந்தத்தால் அறியப்படுகிறது.

இவ்வாக்யத்தில் பரப்ரஹ்மம் எனும் சொல் முதலாம் வேற்றுமையில்  உள்ளதேயன்றி இரண்டாம் வேற்றுமையில் இல்லை. இதை நினைவில் வைத்தே நாம் இந்தப் பத்தியில் உள்ள சொற்களுக்குப் பொருள் கோடல் வேண்டும். “அபரிமித உதார குண சாகரம்” என்ற சொல் தத் புருஷ சமாசமாகக் கொண்டு  விரிக்கப்படக் கூடாது. ஏனெனில் “குணாநாம் ஸாகர:” என்பதில் சாகர என்பது ஆண்பால் சொல் ஆனபடியால் அபரிமித உதார குண ஸாகர: என்று இருக்க வேணும். ஆனால் இங்கு குணசாகரம் என்று பாலற்றச்சொல்லாக உள்ளபடியால் இதற்குத்தக  பஹுவ்ரீஹி சமாசமாக “அபரிமித குணசாகர: யஸ்ய தத்” அல்லது “அனந்த குனசாகர: யஸ்யதத்” என்றிருக்கவேனும். ஶ்ருதப்ரகாசிகாசார்யரும் இதைப் பஹுவ்ரீஹி சொல்லாகவே ஆண்டிருக்கிறார்.

இவ்விரு தொகுப்புச் சொற்களுக்குமுள்ள பொருள் வேறுபாடாவது: எம்பெருமானே கடல்; நீர்க் கடல் அல்லன், திவ்யகுணக்கடல் என்பது தத்புருஷ சமாசத்தின் பொருள். பஹுவ்ரீஹி சமாசத்தில் குணங்களே கடல்,  அக்கடலொத்த குணங்களை உடையவன் எம்பெருமான். இந்த இரண்டாவது பொருளே இவ்விடத்தில் பொருத்தமுடைத்து.

பல இடங்களில் பெருமானைக் குணக்கடலாகச் சொல்லக் காண்கிறோம். ஆனால்  அவன் குணங்களைக் கடலாகச் சொல்வது மிகச் சில இடங்களிலேயாம். ஆசார்யர்களின் வ்யாக்யைகளில், ஸ்வாமி ராமானுஜரின் எழுத்துகளில் மட்டுமே இதைக்காணமுடியும். எந்த ஆசார்யராவது எம்பெருமானின் குணங்களைக் கடலுக்கு ஒப்பிட்டாரென்றால் அவர் ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஆசார்ய பரம்பரை என்று சொல்லி விடலாம்.

ஸ்வாமி இந்த ஒப்புமையை ஒரு மேற்போக்கான வாய்ப்பாக அவர் பயன்படுத்தவில்லை. அவர் ஆழ்வார்களின் ஸ்ரீசூக்திகளை ஆழ்ந்து கற்றிருந்தார். அதனாலேயே அவரால் இப்படி எழுத முடிந்தது. பெரிய திருவந்தாதியில் நம்மாழ்வார் “மிகும் திருமால் சீர்க்கடலையுள் பொதிந்த சிந்தனையேன்”(69) என்கிறார். இதில் எம்பெருமான் திவ்ய குணங்கள் கடலோடு ஒப்பிடப் படுகின்றன. அகஸ்த்யர் உப்புக் கடலை உண்டார், ஆழ்வாரோ எம்பெருமானின் அமுத  குணக் கடலை உண்டார். மேகம் கடல் நீரைப் பருகுவதுபோல் ஆழ்வார்கள் ஆச்சார்யர்கள் குணக்கடலைப் பருகினர். இதைத் தெரிவிக்கவே சுவாமி பஹுவ்ரீஹி சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்.

இவ்விடத்தில் இதே போன்ற இன்னொரு விளக்கத்தையும் குறிக்கத் தகும். ஸ்தோத்ர ரத்னத்தில் ஆளவந்தார் நாதமுநிகளை “அகாத பகவத் பக்தி சிந்து”,  நாதமுனிகள் பக்தியாகிற ஆழ் கடலை உடையவர் என்று ஸ்தோத்ரம் செய்து தொடங்குகிறார். இங்கு, நாதமுனிகளே பக்திக்கடலா? (தத்புருஷம்) அல்லது பக்தி என்னும் கடலை உடையவரா? (பஹுவ்ரீஹி) என்கிற கேள்வி எழுகிறது. வியாக்யான சக்ரவர்த்தியான பெரியவாச்சான்பிள்ளை இதை ஆழ்வார்கள் மரபில் நின்று பஹுவ்ரீஹியாகவே நிர்வஹிக்கிறார். இதற்கு அவர் நம்மாழ்வாரின் “காதல் கடலின் மிகப் பெரிது” (திருவாய்மொழி 7-3-6) பாசுரத்தையும்  திருமங்கை ஆழ்வாரின் “ஆசை என்னும் கடல்” (பெரிய திருமொழி 4-9-3) பாசுரத்தையும் மேற்கோள் காட்டுகிறார். த இவ்விளக்கம் சுவாமி வேதாந்த தேசிகனாலும் ஆதரிக்கப்பட்டது. அவர் தம் உரையில் முதலில் தத்புருஷ அர்த்தமும் பின்பு பஹுவ்ரீஹி அர்த்தமும் சாதித்தருளுகிறார். “பக்திம்வா சிந்துத்வேன ரூபயித்வா பஹுவ்ரீஹி”, பக்தியை ஒரு கடலாக உருவஹித்தல்.

அடியேன் சடகோப ராமானுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/2018/02/05/dramidopanishat-prabhava-sarvasvam-7/

வலைத்தளம் – https://srivaishnavagranthamstamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

பங்குனி உத்ரமும் எம்பெருமானாரும்

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம: ஸ்ரீ வாநாசல மஹாமுநயே நம:

ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்குப் பங்குனி உத்ரம் பலவகைகளில் ஒரு மிகச்சிறந்த
தினம்.

 

  • இந்நன்னாளே பெருமாள் சீதாப்பிராட்டியை மணம் புரிந்தநாள்.

  • ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் ஆண்டாள் ரங்கமன்னார் திருமணமும் இந்நாளே.

இவ்வெல்லாவற்றையும் விட மிக விசேஷித்து, எம்பெருமானார் திருவரங்கத்தில் நம்பெருமாள் தாயார் சேர்த்தியில் சரணாகதி  கத்யம்,ஸ்ரீரங்க கத்யம், ஸ்ரீவைகுண்ட கத்யம் எனும் அத்புதமான மூன்று கத்யங்களை கத்ய த்ரயத்தை விண்ணப்பித்தது இந்நன்னாளிலேயே ஆகும்.

ஒரு பங்குனி உத்ரத் திருநாளில் நம்பெருமாளும் தாயாரும் சேர்த்தியில் இருந்தபோது அங்கு எழுந்தருளிய எம்பெருமானார் ஸம்ஸாரத்தின் கொடிய இயல்பைக் கருதி அதினின்றும் தப்பி அவர்தம் திருவுள்ளத்தில் இருந்த உபாயத்தை வெளியிடுமுகமாக இம்மூன்று திவ்ய க்ரந்தங்களையும் அருளிச்செய்தார். சரணாகதி எனில், எம்பெருமானை அடைய அவனே உபாயம் என்று பொருள்படும்.

கத்ய த்ரயம் த்வய மஹா மந்த்ரத்தின் பொருள் என்றே விவரிக்கப் படுகிறது.

  • சரணாகதி கத்யம்
    • முதலில் எம்பெருமானார் ரங்கநாயகித் தாயாரைப் புருஷகாரமாக ஏற்றுப் போற்றுகிறார்.
    • பின் எம்பெருமானின் திவ்ய கல்யாண குணங்கள், வடிவங்கள், நித்ய கைங்கர்ய  பரர்கள் ஆகியோரைப் போற்றுகிறார்
    • எம்பெருமானிடம் சரணாகதி செய்கிறார்

  • ஸ்ரீரங்க கத்யம்
    • இதில் எம்பெருமான் திருவரங்கத்தில் ஸ்ரீரங்கநாதனாக எழுந்தருளியிருப்பதை முழுமையாக அனுபவித்துப் பரவசராகிறார்.
    • இவ்வுலகில் த்வய மஹா மந்திரத்தின் பொருளாக எம்பெருமான் திவ்ய தேசங்களில் அர்ச்சா ரூபியாக எழுந்தருளி இருப்பதால், நம் பூர்வாசார்யர்கள் திவ்யதேச எம்பெருமான்களின் அனுபவத்திலேயே நோக்காய் இருந்தனர்.  அடியார்க்கு எளியனாய் சௌலப்யம் எனும் கல்யாண குணத்தை எம்பெருமான் காட்டுவது திவ்யதேச அர்ச்சாவதாரங்களான வடிவிலேயே  என்பதால் எம்பெருமானார் இந்த கத்யத்தில் சௌலப்யம் எனும் குணாநுபவமே செய்கிறார்.

  • ஸ்ரீ வைகுண்ட கத்யம்
    • இதில் எம்பெருமானார் வைகுண்டத்தின் பல்வகைப்பட்ட மாஹாத்ம்யத்தை மிகப்பரக்கப் பேசி அளவிலா இன்பமடைகிறார்
    • இதில் பகவத் பரத்வமே அனுபவிக்கப் படுகிறது.
    • பரம பதத்தில் கைங்கர்யம் செய்வதன் அறுதிப்பயன் இதில் தெரிவிக்கப் படுகிறது.

பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் அத்புதமான கத்ய த்ரய வ்யாக்யான அவதாரிகையைச் சற்று அனுபவிப்போம்:

பெரியவாச்சான் பிள்ளை எம்பெருமானாரின் கீதா பாஷ்யம் கத்யத்ரயம் இரண்டின் நோக்கத்தை விவரிக்கிறார்:

  • கீதா பாஷ்யத்தின் நோக்கம் கர்மஞானங்களை உட்கொண்ட பக்தி யோகத்தைக் காட்டுவதன் மூலம்  வேத/வேதாந்தங்களைத் தவறாக விளக்கும் குத்ருஷ்டிகளை வலுவிழக்கச் செய்து ப்ரபத்தியே உபாயம் எனக்காட்டுவது.
  • வேதாந்தம் ஞான ராசியான பக்தியை நோக்காகக் கொண்டதால், எம்பெருமானார் வேதாந்தத்தை விளக்க அதையே கைக்கொண்டார். ஆழ்வார்/ஆசார்யர்கள் ப்ரபத்தியை (எம்பெருமானையே உபாயமாகக்) கொண்டதால், தம் திருவுள்ளத்துக்கு மிக உகப்பான இதையே அவரும் கத்ய த்ரயத்தில் வெளியிட்டார்.
  • வேதம் அவைதிகர்களுக்குச் சொல்லத்தகாதது போலே எம்பெருமானாரும் வேதத்தை விபரீதமாக விரித்துரைப்போர்க்கு உதவாது என்பதால் அவர்களை அவர்களின் ஞான பக்திகளாலேயே தோற்பித்து, தம் சித்தாந்தமான ப்ரபத்தியை கத்ய த்ரயத்தில் காட்டியருளினார்.

எம்பெருமானார் திவ்ய தம்பதிகளின் திருமுன்பே சரணாகதி அனுஷ்டித்து, ப்ரபத்தியின் மேன்மையையும் எம்பெருமானே நமக்கு உபாயம் என்பதையும் காட்டியருளினார். நம் பூர்வாசார்யர்களும் எப்போதுமே எம்பெருமானையே உபாயமாகக் கொண்டார்களே அன்றி மற்றொன்றை அன்று.

சரணாகதி கத்ய வ்யாக்யான ப்ரவேசத்தில் பெரியவாச்சான் பிள்ளை பக்திக்கும் சரணாகதிக்குமுள்ள வேறுபாட்டை அழகாகக்காட்டியுள்ளார்:

பக்தி யோகம் ப்ரபத்தி (எம்பெருமான் )
ப்ராஹ்மண க்ஷத்ரிய வைசியர்கள் மட்டுமே அதிகாரிகள். பக்தி/அன்பு வேறு, பக்தி யோகம் வேறு. சாஸ்திரம் காட்டும் பக்தி எம்பெருமானை அடையும் உபாயம் மிகக் கடினமான அங்கங்களை உடையது. எம்பெருமான் ஸர்வர்க்கும் பொதுவான உபாயம் ஆதலால் எவர் வேணுமானாலும் இதை அனுஷ்டிக்கலாம்.
பக்தியோகம் மிகக்  கடினமானது;  கர்ம யோகத்தை உள்ளடக்கியது; முறையான ஞானத்தோடேயே பயிலப்பட வேண்டியது. ப்ரபத்தி செய்தபின் எம்பருமான் தானே நம் கார்யங்கள் யாவற்றையும் நிர்வகிக்கிறான் என்பதால் நாம் செய்ய வேண்டுவதெல்லாம் நம் எல்லாச் செயல்களையும் கைங்கர்யமாக நினைத்து ஸ்வரூபாநுரூபமாகச் செய்ய வேண்டும்.
இதன் இறுதி இலக்கு பல பிறவிகளுக்குப் பின்பே அடையப்  படுகிறது. இப்பிறப்பின் இறுதியிலேயே மோக்ஷப் ப்ராப்தி உண்டு.
இடையில் வழி தவறி இடற நிறைய வாய்ப்புண்டு. ப்ரபத்தி செய்தவரை எம்பெருமான் நழுவ விடுவதே இல்லை, நாம் தவற வழி இல்லை.
இந்த உபாயம் நாம் செய்யும் (பக்தி யோகம் சார்ந்த செயல்களால்) அடையப்படுகிறது வழி/உபாயம் எம்பெருமான் ஏற்கெனவே உள்ளான், புதிதாக அமைய வேண்டா(ஸித்தோபாயம் : உபாயம், வழி…ஸித்தமாய் தயாராக உள்ளது).
ஜீவாத்மா எம்பெருமானுக்கே உரிமைப்பட்டவனாதலால் (எம்பெருமானை அடைய ஸ்வப்ரவ்ருத்தி/ ஸ்வயத்நம்)  பக்தி யோகம் அவன் ஸ்வரூபத்துக்குச் சேராது. ​ எம்பெருமானே உபாயம் என்பதால் ஜீவாத்மாவுக்குத் தன உடைமையாளனைப் பாதுகாப்பாக ஏற்பது மிக இயல்பான ஒன்று
எம்பெருமான் தரும் பலத்தோடு (மோக்ஷம்/நித்ய கைங்கர்யம்) ஒப்பிடும்போது ஜீவாத்மாவின் பக்தி யோகம் மிக அல்பமானதே ஆகும்.​ எம்பெருமானே வழி (உபாயம்), சென்று சேரும் இடம் (உபேயம்) என்று இரண்டுமாக இருப்பதால் ப்ரபத்தி எவ்வகையிலும் ஒரு குறையும் இல்லாத நிர்தோஷ உபாயமாய் உள்ளது .

வேதாந்தமும் ப்ரபத்தியையே மிக உயர்ந்த உபாயமாக விதிக்கிறது. ஆபஸ்தம்ப ஸூத்ரம் “தர்மஜ்ஞ ஸமயம் ப்ரமாணம், வேதாச் ச” (கற்றறிந்தோர் கூறுவதே முக்ய ப்ரமாணம், வேதமும் ப்ரமாணம்) என்று கூறுவதால், நம் பூர்வாசார்யர்கள் எம்பெருமானையே உபாயம் என்று ஏற்றிருந்ததால் நமக்கும் அது நல்வழியே.

எம்பெருமானார் இப்பெரிய ரஹஸ்யார்த்தத்தைத் தம் அடியார்கள் அனைவரும் ஸத்வகுண ஸம்பன்னர்களாய் அறிந்து உணர்ந்து ஒழுகவேணுமென்று கருணையால் திருவுள்ளம் பற்றி, கத்ய த்ரயத்தை வெளியிட்டருளினார்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை இப்ரகரணத்தில் ஓர் அழகிய வினா எழுப்புகிறார்:

எம்பெருமானார் ஏற்கெனவே பெரியநம்பிகளிடம் ஸமாச்ரயணம் செய்துகொண்டவர். ஏன் மறுபடியும் சரணாகதி கத்யம் என சரணாகதி செய்கிறார் என்பதே அக்கேள்வி.

பெருமாள் ஸ்ரீராமன்:

ஸக்ருதேவ ப்ரபந்நாய தவாஸ்மி இதி யாச தே |
அபயம் ஸர்வ பூதேப்யோ ததாமி ஏதத் வ்ரதம் மம ||

என்று திருவுள்ளம் பற்றி ஒருமுறை சரண் அடைந்தவனை நான் காக்கிறேன் இது என் வ்ரதம்/சபதம் என்றாரே.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை மேலும் ஸாதிக்கிறார். ஒரு சரணாகதன் முதல் சரணாகதியோடேயே முழுத்ருப்தி அடைந்து விட வேண்டும்.

  • சீதாப்பிராட்டி போல் “தத் தஸ்ய சத்ருசம் பவேத்” “ஸ்ரீராமன் வந்து அவர் விரும்பிய போது என்னை அழைத்துக் கொள்ளட்டும், அதுவே அவர் தகுதிக்கும் ஒத்தது; என் ஸ்வரூபத்துக்கும் இயல்பு” என்று சொன்னதுபோல் இருக்க வேண்டும்.
  • நம்மாழ்வார், “களைவாய் துன்பம், களையாதொழிவாய் களைகண் மற்றிலேன்”-எம்பெருமானே நீ என் துன்பத்தைக் களைந்தாலும் அல்லது களையாவிடினும் எனக்குத் துன்பம் போக்க்கக் கூடியவன் நீயே” என்றிருந்தாற்போல் இருக்க வேண்டும்.

ஆக, ஏன் எம்பெருமானார் மறுபடி சரணாகதி பண்ணினார்?

இதைப் பிள்ளையே தம் வ்யாக்யானத்தில் வெகு அழகாக விளக்கியருளுகிறார்:

ஸம்ஸாரிகள் படும் துயரம் எம்பெருமானாரால் ஸஹிக்க முடியவில்லை. அந்த ஆர்த்தி, துயரம் தாளாமல் அவர் ஆழ்வார்கள் போல தாமும், சரணாகதி அவர்கள் பொருட்டாக அனுஷ்டித்தார். திருவாய்மொழியில் நோற்ற நோன்பு (5.7), ஆரா அமுதே (5.8), மானேய் நோக்கு (5.9), பிறந்தவாறும் (5.10) ஆகிய எல்லாவற்றிலும் ஆழ்வார் மீண்டும் மீண்டும் சரணாகதி சேதனர்கள் பொருட்டே செய்தது போன்றே நம் பூர்வர்களும் நமக்காகவே தாங்கள் பெற்ற நற்கதி நமக்கும் கிட்டி நலமந்தமில்லதோர் நாடு புக‌ வேணுமென்று, அவனே உபாயம் ஆதலால் அவனையே சரணம் புக்கனர்.

எம்பெருமானார் “உடையவர்” நம் எல்லார்க்கும் ஸ்வாமி என்பதாலும், லீலா விபூதி நித்ய விபூதி இரண்டும் எம்பெருமான் அவர்க்குக் கொடுத்துவிட்ட படியால் அவர் நமக்காகச் செய்யும் ப்ரார்த்தனையையால், நம் குருபரம்பரை மூலம் அவரோடு நமக்கு ஏற்படும் தொடர்பினால்,  எம்பெருமான் அவச்யம் நமக்கும் கைங்கர்ய ப்ராப்தி அளிப்பான்.

ஆக, நாமும் எம்பெருமானார் திருவடித் தாமரைகளை த்யானித்து உஜ்ஜீவனம் அடைவோம்.

ஆக, இக்கட்டுரையில் நாம் அனுபவித்தது:

  • பங்குனி உத்ரச்  சிறப்பு
  • கத்ய த்ரயச் சிறப்பு
  • கீதா பாஷ்ய கத்ய த்ரய வேறுபாடு
  • பக்தி ப்ரபத்தி வேறுபாடு
  • எம்பெருமானார் க்ருபை
  • எம்பெருமானார் பங்குனி உத்ரத்தன்று சரணாகதி செய்ததன் காரணம்

அடியேன் சடகோப ராமானுஜ தாஸன்

ஆதாரம் :  http://ponnadi.blogspot.in/2013/03/panguni-uthram-and-emperumanar.html

வலைத்தளம் – https://srivaishnavagranthamstamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம் 6

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம்

<< பகுதி 5

 

ஆழ்வார்களும் எம்பெருமானாரும் – 2

பரித்ராணாய ஸாதூநாம்

பகவத்கீதை நான்காம் அத்யாயத்தில் “பரித்ராணாய ஸாதூநாம்” என்று தொடங்கும் ப்ரசித்தி மிக்க ஶ்லோகம் வருகிறது. இந்த ஶ்லோகத்தின் பொருள் பாமரர்களாலும் எளிதில் அறியப் படக்கூடியதே. “நல்லோர்களைக் காக்கவும், தீயோர்களை அழிக்கவும், தர்மத்தை நிலை நாட்டவும் நான் யுகந்தோறும் அவதாரம் செய்கிறேன்” என்பதே. இது இவ்வளவே. ஆனால், “நல்லோர்”, “காப்பது”, ”அழிப்பது”, “தீயோர்”, “தர்மம்” ஆகிய சொற்களை விவரிப்பதில் குழப்பம் தொடங்குகிறது. இச்சொற்களை அவரவர் தத்தம் வசதி, அறிவுக்கேற்ப விவரிப்பது இயல்பே. ஆயினும், இந்த விவரணங்கள் யாவும் கீதையின் உட்கருத்துப்படி உள்ளனவா என்பது கேள்விக்குரியது. நாம் வெவ்வேறு விவரணங்களின் நிறை குறைகளில் நோக்கைச்  செலுத்தவேண்டா. ஸ்வாமி ராமாநுஜர் இந்த ஸ்லோகத்தை விவரிக்கும்போது கீதை நூல் முழுவதையும் திருவுள்ளத்தில் கொண்டு, வசதியான கருத்தைக் கூறாது பொருத்தமான விளக்கத்தைத் தந்தருளியுள்ளார் என்பது மட்டுமே நமது இலக்குக்குப் போதுமானதாகும்.

“ஸாது” யார்?

கண்ணன் எம்பெருமானால் ரக்ஷிக்கப்படும் சாதுக்கள் யார் என்பதை அறிந்துகொள்வது மிக ரசமான விஷயமாகும். ஸ்வாமி இராமானுசர் இச்சொல்லை விவரிக்கும்போது ஆழ்வார்களை நினைந்திருந்தார் என்பதே தெளிவு. அவர் சாதுக்களைக் குறிக்கும்போது  பல சொற்களை அவர்தம் குணநலன்களின் பல்வேறு இயல்புகள் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார். இச்சொற்கள் ஆழ்வார்களைப் பற்றி ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்கு மட்டுமின்றி, பிறருக்கும் அறிமுகப் படுத்துவதாக ஸ்வாமி ராமாநுஜரால் எடுத்தாளப் பட்டுள்ளன.

கீதா பாஷ்யத்தில் ஸ்வாமியின் உரை இவ்வாறுள்ளது:

साधव: – उक्तलक्षण-धर्मशीला वैष्णवाग्रेसरा:, मत्समाश्रयणे प्रवृत्ता: मन्नामकर्म-स्वरूपाणां वाङ्मनसागोचारतया मद्दर्शनेन विना स्वात्मधारणपोषणादिकमलभमाना: क्षणमात्रकालं कल्पसहस्रं मन्वाना: प्रशिथिल-सर्वगात्रा भवेयुरिति मत्स्वरूप-चेष्टितावलोकनालापादिदानेन तेषां परित्राणाय |

“உக்த்லக்ஷண-தர்மசீலா வைஷ்ணவாக்ரேஸர: மத் ஸமாச்ரயேண ப்ரவ்ருத்தா: மந்நாமகர்ம-ஸ்வரூபாணாம் வாங்மநஸாகோசாரதயா மத்தர்சநேந விநா ஸ்வாத்மதாரணபோஷநாதிகமலபமாநா: க்ஷண மாத்ர காலம் கல்ப ஸஹஸ்ரம் மந்வாநா ப்ரசிதில-ஸர்வ-காத்ரா பவேயுரிதி மத்ஸ்வரூப சேஷ்டிதாவலோகநாலாபாதிதாநேந தேஷாம் பரித்ராணாய”

தர்மசீலா: =அவர்கள் நியமிக்கப்பட்ட தர்மத்தைத் தங்கள் தகுதியாக உடையவர்கள். “தர்மம்” என்ற சொல் பொதுப்படையான தர்மத்தைக் குறிப்பதாகவும் கொள்ளலாம், அல்லது விசேஷமாக வைஷ்ணவ தர்மத்தைக் குறிப்பதாகவும் கொள்ளலாம். முன் ஸ்லோகத்தில் “யதா யதாஹி தர்மஸ்ய” என்றிருப்பதால் முதலில் சொன்ன பொருளும், இவ்வுரையில்  அடுத்த சொல் “வைஷ்ணவாக்ரேசரா:” என்றுள்ளதால் பின் சொன்ன பொருளும் ஒக்கும்.

வைஷ்ணவாக்ரேசரா: – இவர்கள் வைஷ்ணவர்களில் முதன்மையானோர். இதுதான் இங்கு மிக முக்யமான குறிப்பு. ஸ்வாமி இராமானுசரின் சம்ப்ரதாயத்தில் ஆழ்வார்களே உயர்ந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள். வைஷ்ணவாக்ரேசரா: என்கிற சொல் அவர்களின் உயர்ந்த ஸ்தானத்தைக் காட்டுகிறது.

மத் ஸமாஸ்ரயேண பவித்ரா: – என்னையே அடைக்கலமாகக் கொண்டவர்கள். இக் குறிப்பு, “துயரறு சுடரடி தொழுது”, “ஆழிவண்ண நின் அடியினை அடைந்தேன்” போன்ற  ஆழ்வார்களின் திருவாக்குகளால் கிளர்த் தப்பட்டது.

மந்நாம கர்ம ஸ்வரூபாணாம் வாங் மனஸாகோசாரதயா – “என் சொல்லிச்சொல்லுகேன்?” “நெஞ்சால் நினைப்பரிதால் வெண்ணெய் ஊண் என்னும் ஈனச்சொல்லே” என்று ஆழ்வார்கள் எம்பெருமானின் திவ்ய  நாமங்கள், திவ்ய சேஷ்டிதங்கள் முதலானவை நினைவையும் சொல்லையும் கடந்தவை என்று உணர்ந்தவர்கள்.

மத் தர்சநேன வினா ஸ்வாத்ம தாரணபோஷணாதிகம் அலபமாநா: – ஆழ்வார்களால் எம்பெருமானைக் காணாமலும் உணராமலும் நிற்கவோ தரிக்கவோ இயலாது. “தொல்லை மாலைக் கண்ணாரக் கண்டு கழிவதோர் காதலுற்றார்க்கும் உண்டோ கண்கள் துஞ்சுதலே”, “காண வாராய் என்றென்று கண்ணும் வாயும் துவர்ந்து” போன்ற பாசுரங்களில் இது தெளிவு.

க்ஷண மாத்ர காலம் கல்ப சஹச்ரம் மன்வானா: – எம்பெருமானோடு ஒரு நொடிப் பிரிவும்கூட ஆழ்வார்களால் ஆயிரம் ஊழிக் காலப் பிரிவாகவே உணரப்படுகிறது. இதை அவர்கள் சொற்களிலேயே காணலாம். “ஒரு பகல் ஆயிரம் ஊழியாலோ”, “ஊழியில் பெரிதாய் நாழிகை என்னும்”, “ஓயும் பொழுதின்றி ஊழியாய் நீண்டதால்” போல்வன,

ப்ரசிதில-சர்வ-காத்ரா: – எம்பெருமானோடு பிரிந்தபோதும், சேர்ந்தபோதும் ஆழ்வார்களின் திருமேனி களைத்தும் இளைத்துமே போந்தன. கூடலில், சேர்த்தி இன்பத்தால் களைப்பு. பிரிவில், துயரத்தால் களைப்பு. “காலாழும் நெஞ்சழியும் கண் சுழலும்”, “காலும் எழா கண்ண நீரும் நில்லா உடல் சோர்ந்து நடுங்கிக் குரல் மேலுமெழா மயிர்க் கூச்சமறா”, “உள்ளெலாம் உருகிக் குரல் தழுத்தொழிந்தேன்”, மற்றும் “உரோம கூபங்களாய்க் கண்ண நீர்கள் துள்ளஞ் சோரத் துயிலணை கொள்ளேன்” என்பன  போல்வன.

சுருங்கச்  சொல்லில், “ஒரு ஸாது வைஷ்ணவர்களில் தலைவராய் இருப்பார், தர்ம ஒழுக்கத்தில் நிலை  நிற்பவர்,கண்ணனான என்னையே புகலாய் நினைத்திருப்பார், என் நாமங்களும் சேஷ்டிதங்களும் திவ்யமானவை, மனதையும் சொல்லையும் கடந்தவை என்றிருப்பார், இவற்றின் அனுபவமின்றித் தரித்திலராவார், என் காட்சியும் உனர்வுமின்றித் தரித்திலர், என் பிரிவு ஒரு கணமும் ஓர் ஊழியாய் நினைப்பார்” ஒரு சாது எம்பெருமானோடு கொண்டுள்ள உறவு இப்படி நெருக்கமும் நுட்பமும் கொண்டது .   

ஸாது எம்பெருமான் பிரிவால் துயருறுவதால், எம்பெருமான் மீண்டும் மீண்டும் யுகம் தோறும் அவதாரம் செய்கிறான். அவன் தன்னைத் தன பக்தர்களுக்குக் காட்டுகிறான், அவர்களோடு நெருங்கிய உறவு கொள்கிறான். இதுவே ஸாது சம்ரக்ஷண மாகும். அவன் அவர்களுக்குத் தன் திவ்ய தர்சநம் தந்து தரிப்பிக்கிறான். தன் திவ்ய நாமம், திவ்ய சேஷ்டிதங்களால் வாழ்விக்கிறான். தன்  திவ்ய அனுபவத்தால் அவர்களை சம்ரக்ஷிக்கிறான்.

உரையின் நோக்கம்

இந்த வியாக்யானம் கீதையின் உள்ளுறை பொருளோடு ஒத்துள்ளது. வைஷ்ணவத்துக்கு வெளியே இருப்போருக்கும் ஸ்வாமியின் சொற்களுக்கும் கீதை முழுவதும் உள்ள கண்ணன் எம்பெருமானின் கருத்துக்கும் உள்ள தொடர்பு புரியும். ஆழ்வார்களை ஸ்வாமி எவ்வாறு நோக்கினார் என்பதும் தெரியும்.

ஸாது பதத்தின் இவ்விவரணத்திலேயே  ஸ்வாமி எம்பெருமானார் ஆழ்வார்களின் இயல்பையும் விவரித்துள்ளதால் ஓர் உன்னத உரையாசிரியராய் விளங்குகிறார்.

அடியேன் சடகோப ராமானுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/2018/02/04/dramidopanishat-prabhava-sarvasvam-6/

வலைத்தளம் – https://srivaishnavagranthamstamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம் 5

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம்

<< பகுதி 4

 

 

ஆழ்வார்களும் பகவத் ராமாநுஜரும்

மணவாள மாமுநிகள், நம்பெருமாள் சாதித்தபடி இதுவே எம்பெருமானார் தரிசனம்

“எம்பெருமானார் தரிசனம் என்றே நம்பெருமாள் பேரிட்டு நாட்டி வைத்தார்”. ஸ்ரீவைஷ்ணவ உலகுக்கு வெளியிலும், இப்போது உலகெங்கிலும், பக்தி இயக்கம் தொடங்க வித்திட்டவர் சுவாமியே என்பது யாவரும் அறிந்த ஒன்று. ஆகவே, த்ரமிடோபநிஷத்தின் பெருமையை இப்பேராசிரியரின் க்ரந்தங்களிலிருந்து அறியவேண்டியது அவஸ்யமாகிறது.

முற்பகுதிகளில் ஸ்வாமியை திவ்யப்ரபந்த ஆசிரியர்/மாணாக்கர், ஆழ்வாரின் பக்தர் , தமது சிஷ்யர்கள் பலரின்மூலம் அக்கருத்துகளைப் பரப்பியவர் என்கிற நோக்கில் பார்த்தோம்.

அடுத்து மேல் வரும் கட்டுரைகளில்  பகவத் பாஷ்யகாரரின் க்ராந்தங்களுக்கும் ஆழ்வார்களின் திருவாக்குகளுக்கும் உள்ள நேரடித் தொடர்பை உணர்வோம்.

சுவாமியின் க்ரந்தங்கள், அவரது வ்யாக்யைகளு க்கு ஒரு தனிப் பாணி உண்டு. எங்கெல்லாம் பரமாத்மாவைப் பற்றிய குறிப்பு வருகிறதோ,அங்கு சுவாமி ஆழ்வார்களை யே பின்பற்றி பெருமானின் தனி மேன்மை, பரம ஸ்வரூபம், உயர்வற உயர்நலன்கள் , திருக்கல்யாண குணங்கள், சுபாஸ்ரயமும் திவ்யமுமான இயல்புகள், மநோஹரமான திவ்ய ரூபம்,திவ்ய சேஷ்டி தங்கள்  ஆகியவற்றில் அமிழ்கிறார். சுவாமி ராமாநுஜர் ஒரே ஓரிடத்தில்கூட இவ்வாய்ப்பினை நழுவ விட்டதில்லை.எம்பெருமானின்​அநுபவத்தை அவர் தாம் இடைவிடாது உணர்ந்து, வாசிப்பவர்களுக்கும்  கேட்பவர்களுக்கும் மனதில் அந்தப் பேரானந்தத்தை அவர் அருளுகிறார். ஆழ்வார்களின் பக்திப் பள்ளியில் பயின்று தெரிய சுவாமி ராமானுஜரால் பரமாத்மானுபவம் ஏற்படும் ஒரு  வாய்ப்பையும் நழுவ விடமுடியாது.

இந்த ஆத்மாநுபவத்தை சுவைக்க விரும்புபவர்கள் குறைந்த பக்ஷம் ஸ்ரீ பாஷ்யம், கீதா பாஷ்யம், கத்யத்ரயம் ஆகியவற்றை சேவிக்க வேண்டும்.

 

மன்மனா பவ!

பகவத் கீதை ஒன்பதாம் அத்யாயத்தில் பகவான் கிருஷ்ணன் சொல்கிறார்:

மன்மனா பவ மத பக்தோ மத்யாஜி மாம் நமஸ்குரு

மாமேவைஷ்யசி யுக்த்வைவமாத்மானம் மத்பராயணா:

இதன் எளிதான பொருளாவது:”உன் மனத்தை என்னிடம் நிலை நிறுத்து, என் பக்தனாய் இரு,என்னை உபாசி,என்னை வணங்கு , என்னை உயர்ந்த அடைக்கலமாக எய்து. உன் மனத்தை இப்படிப் பழக்கிக் கொண்டால் நீ என்னையே அடைவாய்”.

“மன்  மனா பவ” என்றால் உன் மனத்தை என் மீது நிலை நிறுத்து என்பதாகும்.இச்சொற்கள் மிக எளிதாக விளக்கப் படக் கூடியவை…எவ்வளவு எளிதென்றால், ஸ்ரீ மத்வாசார்யர் இதைத் தொடவுமில்லை. ஸ்ரீ சங்கராசார்யர் मयि वसुदेवो मन: यस्य तव स त्व मन्मना भव (மயி வசுதேவோ மன: யஸ்ய தவ ஸ தவ மன் மனா பவ) என்று வ்யாக்யாநித்தார்.இதில் நேரடிப் பொருள் நீங்கலாகத் தரப்படும் ஒரே கூடுதல் விசேஷார்த்தம் “என்னை” என்பதற்கு “வாசுதேவ”= உன் மனத்தை வாசுதேவன் ஆகிய என்னிடம் நிலை நிறுத்து என்பது.இந்தச் சொற்களுக்கு இந்தளவு எளிய விளக்கமே போதுமானதாய் இருக்க வேண்டும்.

சுவாமியின் பாஷ்யமோ என்னில், கல்நெஞ்சினரையும் கண்ணீர் விடச் செய்யும்…मन्मना भव – मयि सर्वेश्वरे निखिलहेयप्रत्यनीककल्याणैकताने सर्वज्ञे सत्यसङ्कल्पे निखिलजगदेककारणे परस्मिन् ब्रह्मणि पुरुषोत्तमे पुण्डरीकदलामलायतेक्षणे स्वच्छनीलजीमूतसंकाशे युगपदुदितदिनकरसहस्रसदृशतेजसि लावण्यामृतमहोदधौ उदारपीवरचतुर्बाहौ अत्युज्ज्वलपीताम्बरे अमलकिरीटमकरकुण्डलहारकेयूरकटकभूषिते अपारकारुण्यसौशील्यसौन्दर्यमाधुर्यगाम्भीर्यौदार्यवात्सल्यजलधौ अनालोचितविशेषाशेषलोकशरण्ये सर्वस्वामिनि तैलधारावदविच्छेदेन निविष्टमना भव! (மன்  மனா பவ – மயி ஸர்வேச்வரே நிகில ஹேயப்ரத்யநீக  கல்யாணைகதாந ஸர்வஞ்ஞே ஸத்யஸங்கல்பே நிகிலஜதேககாரணே பரஸ்மிந் ப்ரம்மணி பு௫ஷோத்தமே புண்டரீகதலாமலாயதேக்ஷணே ஸ்வச்சநீலஜீமுதஸங்காக்ஷே யுகபதுதிததினகரஸஹஸ்ர ஸத்ருசதேஜஸி  லாவண்யாம்௫தமஹோததே உதாரபீவரசதுர்பாஹோ அத்யுஜ்ஜவலபீதாம்பரே அமலகிரீடமகரகுண்டலஹாரகேயுரகடகபூஷிதே அபரகா௫ண்யஸெளசீல்யஸெளந்தர்யமாதுர்ய காம்பீர்ய ஔதார்ய வாத்ஸல்யஜலதௌ அநாலோசித விசேஷ அசேஷ லோக சரண்யே ஸர்வஸ்வாமினி தைலதாராவதவிச்சேதேன நிவிஷ்டமநா பவ)

கண்ணன் எம்பெருமான் அர்ஜுனனை எப்பொழுதும் தன்னையே நினத்திருக்கும்படியும், தன்  பக்தனாகும்படியும், தன்னை விரும்பி நேசித்து பக்தியுடன் தொழும்படியும் உபதேசிக்கிறான். இப்படிச் செய்வதன் மூலம் அர்ஜுனன் தந்து மிக உயர்ந்த இலக்கை அதாவது எம்பெருமானையே அடைவான் என்றும் கூறுகிறான்.  இவ்விடத்தில் ஓர் உரையாசிரியருக்கு இந்தச் சொற்களை அப்படியே சொல்வது தவிர வேறு என்ன ஆவச்யகதை உண்டு?ஸ்வாமி ராமானுஜரோ எனில் இவ்வெல்லைக் கோட்டைத் தாண்டி, ஈஸ்வரனின் எண்ணிறந்த அனந்த கல்யாண குணங்கள் அனைத்தையும் விவரிக்கிறார். எம்பெருமான் அர்ஜுனனை இயந்திர கதியில் சில சுவையற்ற செயல்களைச் செய்யவா சொல்கிறான்?அவன் இவனைத் தன்னை அன்போடு நேசிக்கவும், முழுவதாக மனத்தை அர்ப்பணிக்கவும் அன்றோ சொல்கிறான்?கண்ணன் யார்?அவன் ஒரு மாணாக்கனைச்  சில கார்யங்கள் செய்ய வற்புறுத்தும் ஒரு சாதாரண மனிதனா? அவன் தானே ஸ்வயம் தேவாதிதேவன், பரப்ரம்மம்,மிக உயர்ந்த மேன்மை படைத்த அழகிய மனங்கவரும் சிந்தித்தார் தம்மைப் பேரின்பத்தில் ஆழ்த்தும் நிகரில் பெரியோன்.அவன் எவர்க்கும் தலைவன், ஒப்பாரும்மிக்காரும் இல்லாத ஈஸ்வரேஸ்வரன் ஆகிலும் எவர்க்கும் எளியனாய் அருள் செய்பவன். எங்ஙனம் நோக்கினாலும், எம்பெருமானைத் தவிர அன்புக்கும் வந்தனைக்குக் உரியவர் யார் உளர்?

அர்ஜுனனுக்கும் இது தெளிவாகத் தெரியும். எனினும் ஸ்வாமி ராமாநுஜர் இவ்விஷயத்தை மிக விளக்கமாக விவரிக்க விரும்புகிறார். ஆழ்வார்கள் வழி வந்தவராதலால், ஸ்வாமி எம்பெருமான் மீது ஆராக் காதல் கொண்டு அவனை நேசிப்பவர், தம் மனம் முழுவதாக அவனைச் சார்ந்திருப்பவர். கூரத்தாழ்வான் இதையே   नित्य्म्च्युत पदाम्बुज व्युक्मरुक्म व्यमोह (நித்யமச்யுத பதாம்புஜயுகம௫க்ம வ்யாமோஹ) என்று அருளிச்செய்தார். ஆகவேதான் இந்தச் சொற்களைச் சொன்ன மாத்திரத்தில் மடை திறந்த வெள்ளம் போல் சுவாமியின் பக்திப்ரவாஹம் எம்பெருமானின் ஆழ்ந்த அனுபவமாக வெளிவருகிறது. இவ்வெளிப்பாடே  கேட்போர் , வாசிப்போர் மனங்களிலும் பக்தியுணர்வை உண்டாக்குகிறது, இதுவே எம்பெருமானின் திருவுள்ளமும்! ஏக காலத்தில் ஸ்வாமி ஓர் அசாதாரண வ்யாக்யாதா, கடைத்தேற்றும் ஆச்சார்யர், ஆழ்ந்த பக்தர் எனப் பல பரிமாணங்களை நமக்கு மிக இலகுவாகக் காட்டுகிறார். ஆழ்வார்களின் ஈரச் சொற்களில் நனைந்த ஆசார்யர் எம்பெருமானின் சொற்களைக் கேட்கும்போது அவற்றுக்கு ஏற்படும் பரிமாணங்கள் அசாத்தியமானவை.

ஸர்வேச்வரேச்வரனான என் மேல் மனதை  வை, என் மேல் = ஒரு குறையுமில்லாத, எல்லா மங்கலங்களும் விரும்பத்தக்க கல்யாண குணங்களும் மிக்க, ஸர்வ வியாபி ஸத்ய சங்கல்பன், ஸர்வ காரணன், பரப்ரம்மம், அப்போதலர்ந்த அரவிந்தம் போன்ற செந்தாமரைக்கண்ணன், காள மேகம்போலும் கவின் மிகு கருணைத் தோற்றமுள்ளவன் , கதிராயிரம் இரவி கலந்தெரித் தாற் போல் தேஜோமயன், வண்ணப் பீதகவாடை தரித்தவன், பலபலவே ஆபரணமும் முடியும்  குண்டலமும் ஆரமும் கங்கணமும் தோள்வளையும் பூண்டு கருணையும் அன்பும் உடையனாய் எளிவரும் இயல்வினனாய் சுலபனாய் எவர்க்கும் புகலாய் உள்ள என் மேல் அர்ஜுனா உன் அன்பை இடையீடின்றி வை என்கிறான்.

இந்த விளக்கத்தினால் சுவாமி ராமாநுஜர் பக்தி செய்ய வேண்டியதன் காரணங்களை மிக அழகாக எடுத்துக் காட்டிவிட்டார். அவனது மனோஹர திவ்ய ரூபம், அவனது பெருமேன்மை அவனது ஆனந்தமய திருக் கல்யாண குணங்கள் ,அடியார்களின்  நெஞ்சை ஈர்க்கின்றன. அவன் அவர்களை உவகைப் பெருவெள்ளத்தில் ஆழ்த்தி கிருஷ்ண திரிஷ்ணையில் ஆழ்ந்து அவனை நேசித்து வணங்கி அவனுக்குக் கைங்கர்யம் செய்யும் ஆசை அவர்களுக்குக் கிளர்ந்தெழுகிறது. இந்தப் பங்க்தி களை சேவிக்கும்போதோ கேட்கும்போதோ அடியார் மனம் தானே கண்ணன் எம்பெருமானிடம் ஈடுபட்டு, அவனது கீதா மெய்மைப் பெருவார்த்தையில் பதிவர் எனும் சுவாமியின் திருவுள்ளம் நிறைவு பெறும்.

பக்திப் பெருஞ்செல்வமே சுவாமி ராமாநுஜர் ஆழ்வார்களிடமிருந்து பெற்ற பெரும் தனம் என்பது சொல்லவே வேண்டாவிரே. அமுதனாரும் இதைத்தானே

பண்டருமாறன் பசுந்தமிழ்ஆனந்தம் பாய் மதமாய் விண்டிட எங்களிராமானுசமுனி வேழம் ….என்றும்

கலிமிக்க செந்நெற்கழனிக்குறையல் கலைப்பெருமான் ஒலிமிக்க பாடலையுண்டு தன்னுள்ளம் தடித்து அதனால் வலிமிக்க சீயம் இராமானுசன்  ….என்றும் போற்றினார்

அடியேன் சடகோப ராமானுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/2018/02/03/dramidopanishat-prabhava-sarvasvam-5/

வலைத்தளம் – https://srivaishnavagranthamstamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம் 4

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

த்ரமிடோபநிஷத் ப்ரபாவ ஸர்வஸ்வம்

<< பகுதி 3

ஆழ்வார்களும் ஸ்வாமி ஆளவந்தாரும்

ஸந்யாஸிகளுக்குத் தலைவர்

ஸ்ரீ ஆளவந்தார்

 

நமக்கு திவ்ய ப்ரபந்தத்தை மீட்டுக் கொடுத்தவரான ஸ்வாமி நாதமுநிகளின் பேரனும் ஸ்வாமி எம்பெருமானாரின் பரமாசார்யரும், யாமுநாசாரியர், யமுனைத் துறைவர், யாமுநமுநி என்று பல திருநாமங்களால் அழைக்கப்படுபவர் ஸ்வாமி ஆளவந்தார். இவர் அருளிய அர்த்தங்களையே இவருடைய காலத்துக்குப் பின் அவதரித்த ஆசாரியர்கள் அனைவரும் பின்பற்றி தம்முடைய நூல்களை இயற்றினரென்றால் அது மிகையாகாது.  ஆளவந்தார் அருளிச்செய்யாத அர்த்தம் நம் ஸம்பிரதாயத்தில் ஒன்றும் இல்லை.

இவ்வாறு உயர்ந்த குருபரம்பரையில் வந்தவரான ஸ்வாமி ஆளவந்தாரின் மேன்மையை அறிந்தவர்கள் ஸ்ரீ யாமுநாரயஸமோ வித்வான் ந பூதோ ந பவிஷ்யதி என்று உறுதியாகக் கூறுவர்.  ஸ்வாமியைப் போன்று ஒரு மஹாவித்வான் பிறந்ததும் இல்லை இனி பிறக்கப் போவதும் இல்லை. திருவரங்கத்தமுதனாரும் ஸ்வாமியை ‘யதிகட்கிறைவன் யமுனைத்துறைவன்’ என்று இவரை யதிகளுக்கு, அதாவது ஸந்யாஸிகளுக்கு இறைவன் என்றே போற்றுகிறார்.

ஸ்வாமியின் பன்முக வித்வத் திறமைகளை அறிந்துகொள்ள அவருடைய அற்புதமான க்ரந்தங்களான ஸ்தோத்ர ரத்னம், ஸித்தித்த்ரயம், ஆகம ப்ராமாண்யம் போன்றவைகளால் அறிந்து கொள்ளலாம். இவற்றிலிருந்து ஸ்வாமிக்கு கவிதை, தத்துவ ஜ்ஞானம், வாத ப்ரதிவாதம், பாஞ்சராத்ரம் ஆகியவற்றில் உள்ள அதிகாரத்தை புரிந்து கொள்ளலாம். அல்லது, ஸ்வாமியின் வார்த்தைகளைக் கொண்டே புரிந்து கொள்ளலாம்.

वयं कवयस्तु केवलं, वयं केवलतन्त्रपारकाः, अपितु प्रतिवादिवारणप्रकटाटोपविपाटनक्षमाः |

(ந வயம்  கவ்யஸ்து கேவலம்,ந வயம் கேவல-தந்த்ர-பாரகா:, அபிது ப்ரதிவாதிவாரண-ப்ரகடாடோப-விபாடந-க்ஷமா:)

“நாம் வெறும் கவி மட்டும் அல்ல; வெறும் ஆகம தந்த்ரங்கள் அறிந்த வித்வான்கள் மட்டும் அல்ல; நாம் அதற்கும் மேல், யானை போன்ற ப்ரதிவாதிகளின் ஆணவப் பிளிறல்களை அடக்கும் வல்லமைப் பெற்றவர்கள்” என்றார். ஸ்வாமியின் இந்த வாக்கு, தற்பெருமையினால் வந்ததல்ல என்று நன்கு கற்றறிந்த வித்வான்கள் அறிவார்கள்.

நம் ஸம்ப்ரதாயத்தின் ஆசார்யர்கள், ஸம்ஸ்க்ருத மொழியில் வேத வாக்யங்களை ஒருங்க விட்டு நமது ஸித்தாந்தத்தை தெளிவுபடுத்த நூல்களை இயற்றியுள்ளனர். ஆனால், அவற்றில்லெல்லாம் நம் ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களை மேற்கோள் காட்டியிருக்கமாட்டார்கள். அதற்குக் காரணம், இப்படி அமைந்த நூல்களின் குறி்க்கோளையும், அவற்றைக் கற்கும் அதிகாரிகளையும் கருதியே ஆகும். ஆனால், நம் ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸம்ப்ரதாய க்ரந்தங்கள் என்று வரும்போது அவர்கள் ஆழ்வார்களைப் பற்றியும், பாசுரங்கள் பற்றியும் மிகத் தெளிவாக எடுத்துக் காட்டி போற்றியுள்ளனர்.

ப்ரபந்ந குலத்தின் அதிபதி

ஶ்ரீ சடகோபன்

 

ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் மீது ஸ்வாமி ஆளவந்தார் கொண்டிருந்த அதீத பக்தியை நாம் ஸ்தோத்ர ரத்னத்தின் ஐந்தாவது பாடலில் இருந்து அறிந்து கொள்ளலாம். माता पिता  – மாதா பிதா’ என்று ஆரம்பிக்கும் இப்பாசுரத்தில் ஸ்வாமி நம்மாழ்வாரின் பெயரை நேரடியாக எங்கும் ப்ரயோகிக்காமல், ‘आद्यस्य नः कुलपतेःஆத்யஸ்ய ந: குலபதே’ என்றும், அதாவது, ஸ்வாமி ஆளவந்தார் வழி வந்த ஆசார்ய குருபரம்பரையின் அதிபதி என்றும், வகுளாபிராமம் என்றும் ப்ரயோகம் செய்திருப்பார். वकुलाभिरामम्வகுளாபிராமம் என்றால் வகுள மலர்களை தரித்தவர் ஆகும். வகுள மலர்களை யார் வேண்டுமானாலும் தரித்திருக்கலாமே, அதை வைத்து எப்படி ஸ்வாமியை குறிக்கிறார் என்று நிச்சயம் செய்ய முடியும் என்று தோன்றும். அதற்கு ஆழ்வாரே தன்னைப் பற்றிக் கூறிய வார்த்தைகளைக் கவனித்தால் – நாட்கமழ் மகிழ்மாலை மார்பினன் மாறன் சடகோபன் – வகுள மலர்களே நாட்கமழ் மாலை எனவும் அதை அணிந்திருப்பவர் ஆழ்வாராகையால் வகுளாபரணன் என்ற வார்த்தை அவரையே குறிக்கும் என்ற விஶேஷ அர்த்தமும் தோற்றும். பின்னாளில் அவதரித்த ஆசார்ய புருஷர்களும் ஆழ்வாரை वकुलाभरणं वन्दे जगदाभरणं मुनिम्. வகுளாபரணம் வன்தே ஜகதாபரணம் முநிம்’ என்று போற்றியது இங்கு கவனிக்கத்தக்கது.

ஸ்தோத்ர ரத்னத்தில் ஆசார்ய வரிசைக் க்ரம விசாரம்

ஶ்ரீ மந் நாதமுனிகள்

 

ஸ்தோத்ர ரத்னத்தில் ஸ்வாமி ஆளவந்தார், முதல் மூன்று ஶ்லோகங்களால் ஸ்வாமி நாதமுநிகளையும் ஐந்தாவது ஸ்லோகத்தினால் ஸ்வாமி நம்மாழ்வாரையும், நடுவே ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம் அருளிய ஸ்வாமி பராஶர மஹரிஷியைப் பற்றி ஒரு ஸ்லோகமும் சாதித்துள்ளார். ஆனால் நம் குருபரம்பரையில் நாம் ஸ்வாமி நம்மாழ்வார், ஸ்வாமி நாதமுநிகள், ஸ்வாமி ஆளவந்தார் என்ற வரிசைக் க்ரமத்திலேயே ஸேவித்து வருகிறோம்.

ஶ்ரீ பராஸரர்

 

இப்படியிருக்க, ஸ்வாமியின் முதல் ஐந்து ஸ்லோகங்களின் வரிசை க்ரமம் நமக்குள் ஒரு கேள்வியை தூண்டும். அதாவது ஸ்வாமி ஆளவந்தார், ஸ்ரீ பராசர முநியை ஸம்ஸ்க்ருத வேதாந்தத்துக்கு ஆசார்யராய் முதல் பாடலில் பாடி, பின்பு தன் குல ஆசார்யரான நாதமுநிகளைப் பற்றி பாடி, பிறகு நம் ஸம்ப்ரதாய குலபதியாக ஆழ்வாரைப் பாடியிருக்கலாம். அல்லது, முதலில் தம் ஆசார்யரையும், குலபதியாக ஆழ்வாரையும் பாடி பின்பு ஸ்ரீ பராசர முநியைப் பாடியிருக்கலாம். இவ்வழியன்றி, ஏன் இந்த வரிசைக் க்ரமத்தில் ஸ்தோத்ரத்தை அமைத்தார் என்பதே அக்கேள்வி.

ஸ்வாமி தேசிகரின் அழகிய வ்யாக்யானம்

கீழ்கண்ட கேள்வியின் பதிலில் த்ரமிடோபநிஷத்தின் ஏற்றம் மறைந்திருக்கிறது. அதை ஸ்வாமி வேதாந்த தேசிகரின் அற்புதமான வ்யாக்யானத்தைக் கொண்டு நாம் மேலே அநுபவிப்போம்.

ஸ்வாமி நாதமுநிகளுக்குப் பிறகு ஸ்வாமி நம்மாழ்வாரைப் பாடிய காரணம், ஆழ்வாரே ஸ்வாமி நாதமுநிகளுக்கு த்ரமிடோபநிஷத்தை அருளிச் செய்தவர் என்பது நம் ஸம்ப்ரதாயத்தில் ப்ரஸித்தம். ஆனால், ஆழ்வாரை ஸ்ரீ பராசர மஹரிஷிக்குப் பின்பு பாட காரணம் என்ன என்பதற்கு ஸ்வாமி தேசிகனின் வியாக்யானம் மேலே:

“வேத வேதாந்தத்தின் ரஹஸ்யமான மறைபொருளின் அர்த்தத்தை ஸ்ரீ பராசர மஹரிஷியை விட ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் நன்றாக விளக்கியுள்ளார். மேலும், ஆழ்வாரின் இனிமையான பாசுரங்கள் எம்பெருமானுக்கு மிகவும் உகப்பாகவும், உலகுய்ய வைப்பதாகவும் உள்ளது. ஆழ்வார் பரம க்ருபையால் நமக்கருளிச்செய்த பகவத் விஷயத்தை மனத்திற்கொண்டு, ஸ்வாமி ஆளவந்தார் ஆழ்வாரையும், கோடானுகோடி ஜீவன்களுக்கு தன்னுடைய நிர்ஹேதுக க்ருபையால் அருளிய எம்பெருமானையும் சமநிலையில் காண்கிறார். எப்படி வேதாந்தமானது, பரம்பொருள் ஸ்ரீமந்நாராயணனை எல்லோருக்கும் தாய், தந்தை, எல்லாம் என்று சொல்கிறதோ, அதேபோல், ஸ்வாமி ஆளவந்தார் வகுள மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஸ்வாமி நம்மாழ்வாரின் திருவடியே தமக்கு எல்லாம் என்று சரணடைந்தார்” – வகுளாபிராமம் ஸ்ரீமத் ததங்க்ரியுகளம் மூர்த்நா ப்ரணமாமி

நம் பூர்வாச்சார்யர்களும், ஆழ்வாரை எம்பெருமானின் திருவடிகளாகவே நினைத்தார்கள். கீழே கண்ட அக்காரணத்தாலேயே, ஸ்வாமி ஆளவந்தார் எம்பெருமானை போற்றுவதற்காக தொடங்கும் முன், அவருடைய திருவடிகளான நம்மாழ்வாரைப் போற்றித் தொடங்கினார் என்றும் பெரியோர் கூறுவர்.

ஸ்தோத்ர ரத்னத்தின் பல ஶ்லோகங்கள் ஆழ்வாரின் பல பாசுரங்களுக்குத் தொடர்புடையனவாக அல்லது நேரடி விளக்கமாகவோ உள்ளதை இங்கு காணலாம். (இவற்றின் விரிவான அர்த்தத்தை அவரவர் ஆசார்யர் பக்கலில் காலக்ஷேபமாக கேட்டறிந்துகொள்ள விடப்பட்டது).

 

  1. க:ஶ்ரீ:ஸ்ரீய (12) , ஸ்ரீய:ஶ்ரீயம் (45) – திருமங்கை ஆழ்வாரின் திருவுக்குந்திருவாகிய செல்வா.
  2. 26வது ஶ்லோகம் ‘நிராஸக ஸ்யாபி ந தாவதுத்  ஸஹே ‘- குலசேகர ஆழ்வாரின் பாசுரம்     தருதுயரந்தடாயேல் உன் சரணல்லால் சரணில்லை, விரைகுழுவுமலர்ப்பொழில்சூழ் வித்துவக்கோட்டம்மானே
  3. 38வது ஶ்லோகத்தின் வார்த்தைகள் –  குணேன ௫பேண விலாஸ சேஷ்டிதை: ஸதா தவைைவோசி தயா தவ ஸ்ரியா:, ஆழ்வாரின் உனக்கேற்குங்கோலமலர்ப்பாவைக்கன்பா என்ற பாசுரத்துக்கு விளக்கமாக அமைந்துள்ளது..
  4. 40வது ஶ்லோகம், ‘நிவாஸ ஸய்யாஸன’ பொய்கையாழ்வாரின் சென்றால் குடையாம் பாசுரம் போலே அமைந்துள்ளது.
  5. ஆழ்வாருடைய வளவேழுலகு பத்தின் ஸாரார்த்தமாக அமைந்துள்ள ஶ்லோகம் திக ‘ஸுசிம்அவிநீதம்’ (47).
  6. “எனதாவிதந்தொழிந்தேன் … எனதாவியார் யானார் தந்த நீ கொண்டாக்கினையே” என்ற பாசுரத்தை வபுராதிஷு (52) ,  மம நாத(53) என்ற ஶ்லோகங்களில் காணலாம்.
  7. 56வது ஶ்லோகத்தில் ஸ்வாமி ஆளவந்தார் ஆழ்வார்களை ‘மஹாத்மபிர்மாம்’ என்றழைக்கிறார். ஒருநாள் காணவாராயே, நம்மை யொருகால் காட்டி நடந்தால் நாங்களுய்யோமே, எம்மாவீட்டுத்திறமும் செப்பம் என்ற பாசுரங்களில் உள்ளது போன்ற அநுபவத்தை இந்த ஶ்லோகத்தில் உரைக்கிறார்.
  8. 57வது ஶ்லோகமான ‘ந தேஹம் ந ப்ராணான்’, ஆழ்வாரின் ஏறாளுமிறையோன் என்ற பத்தின் சுருக்கமாக அமைந்துள்ளது.

கீழே நாம் கண்ட பல ப்ரமாணங்களிலிருந்து ஸ்வாமி ஆளவந்தார் திவ்யப்ரபந்தத்தைத் தன்னுடைய ஸம்ப்ரதாய க்ரந்தங்களின் அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதைக் கண்டோம். 

ஸ்வாதயந்நிஹ ஸர்வேஷாம் த்ரய்யந்தார்தம் ஸுதுர்க்ரஹம்|                                    ஸ்தோத்ர யாமாஸ யோகீந்த்ர தம் வந்தே யாமுநாஹ்வயம்||

[யதிகளுக்குத் தலைவரும், மறைபொருளின் உயரிய அர்த்தங்களை எல்லோருக்கும் புரியும்படியாக ஶ்லோகங்களாக அருளிச்செய்தவருமான ஸ்வாமி யாமுந முநியை வணங்குகிறேன்.]

அடியேன் சடகோப ராமானுஜ தாஸன்

ஆதாரம்: https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/2018/02/02/dramidopanishat-prabhava-sarvasvam-4/

வலைத்தளம் – https://srivaishnavagranthamstamil.wordpress.com/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org